Wczoraj podczas skajpowego spotkania InnoGenerator’a nie mogliśmy zdecydować się jednogłośnie na którąś z propozycji. Dlatego chcielibyśmy, żebyście nam pomogli w jej podjęciu. Po prawej stronie znajduje się ankieta, w której można zagłosować na jeden z logotypów. Po pewnym czasie ta z propozycji, która zbierze najwięcej głosów zostanie oficjalnie naszym nowym logiem. Pomóżcie!

Oto nasze propozycje:

Zmiana logo jest tylko początkiem nieco większej akcji, ale o tym wkrótce.

Tymczasem głosujcie!

Z góry dziękujemy.

Zastanówmy się… Co w Polsce dość mocno szwankuje? Na przykład służba zdrowia szwankuje. Wszyscy na to narzekają, a nadal nic się nie zmienia. Co prawda pojawiają się jakieś reformy, ale one raczej nie poprawiają stanu naszego „zdrowia”. A dlaczego? Bo nikt nas, „Kowalskich” nie spyta o zdanie. Reformy tworzą ludzie, którzy z reguły lecza się w rządowych szpitalach i zapewne nawet nie wiedzą co się dzieje tam na dole. Dlaczego nas nie spytają, co byśmy chcieli? Dlaczego nie możemy rzucić kilku pomysłów, które mogłyby poprawić sytuację? Nie, bo nie! A gdyby tak ktoś nas posłuchał, to wszystkim zrobiłoby się lepiej. Osoby decyzyjne wiedziałyby, co jest potrzebne, a społeczne potrzeby zostałyby zaspokojone.

Na tym właśnie polegają innowacje społeczne. Najprościej mówiąc, są to pomysły, ulepszenia, nowości działające dla dobra ogółu. Oczywiście to zagadnienie znacznie szerzej wychodzi poza opiekę zdrowotną. Innowacje społeczne mogą pochodzić od jednostek, grup, czy organizacji i mogą dotyczyć sektora publicznego, działań non-profit, jak również sektora prywatnego, jednak coraz bardziej odnoszą się do działań pomiędzy tymi sektorami. Przykładowo mogą dotyczyć poprawy warunków pracy, edukacji czy rozwoju społeczeństwa obywatelskiego.

Historycznie o innowacjach społecznych oficjalnie wspomina się już w połowie XX wieku, a nawet sam Benjamin Franklin znacznie wcześniej wypowiadał się o innowacjach jako małych zmianach w społecznościach, które mogłyby rozwiązać codzienne problemy. Obecnie innowacje społeczne stają się coraz bardziej popularne. Nawet w Polsce pojawiają się już pierwsze przejawy takiej działalności. Jakiś czas temu w Białymstoku odbyła się impreza Social Innovation Camp, ale tak jak wszystkie obecnie znane Campy odnosiła się raczej do działalności elektronicznej, ale skupionej na potrzebach społeczeństwa. Ze względu na to, że strona z polskiego wydarzenia już nie działa – odsyłam do angielskiej wersji SICamp.

Aby lepiej zrozumieć całe zagadnienie najlepiej będzie, jeśli przedstawię kilka przykładów:

- Nowe formy zatrudnienia, np. telepraca, praca nakładcza (inaczej chałupnictwo),

- Zmiany w edukacji, np. e-learning,

- Zmiany w bankowości podyktowane potrzebami społeczeństwa, np. bankowość internetowa,

- Zmiany w komunikacji miejskiej, np. w Poznaniu wraz z biletem miesięcznym na komunikację miejską można darmowo wypożyczać rowery, aby dotrzeć w miejsca nie objęte siecią.

Dla chętnych dodaję film, w którym Pan Ric Young opowiada o social innovation:

Czy innowacje społeczne mają jakieś minusy? Pewnie, że tak. Chociażby brak pewności, że to, czego chce społeczeństwo jest dobre. Dlatego nie jest powiedziane, żeby ślepo wprowadzać zmiany proponowane przez ogół. Chodzi o to, żebyśmy mieli realny wpływ na to, co się dzieje wokół nas, żeby chociaż ktoś chciał nas posłuchać.

źródła: socialinnovationexchange.org, youtube, wikipedia

Pecha Kucha:

1. To zupełnie nowy sposób prezentowania. Czas slajdów jest ustawiony dokładnie na 20 sekund na slajd, a Ty masz tylko 20 slajdów, by o sobie, swoim projekcie, pomyśle, hobby opowiedzieć.

2. Powstała w Japonii.

3. Była odpowiedzią na potrzebę pokazania w jednej z firm wielu prezentacji w krótkim czasie.

4. Jedna prezentacja wynosi dokładnie 6 min. 40 sek. (20 slajdów x 20 sek.).

5. Na bazie slajdów ktoś (jedna osoba lub kilka) opowiada o czymś (powiązanym ze slajdami).

6. Nie jest łatwo być poganianym przez slajdy. Czas leci szybko, a slajdy jeszcze szybciej.

7. Ale uwaga: cisza na slajdzie („oczekiwanie na następny”) też nie jest wskazana.

8. Preferowane są same zdjęcia z pojedynczymi słowami. Kto w ciągu 20 sek. zdąży bowiem coś zobaczyć, przeczytać i jeszcze wysłuchać?

9. Obrazy nie muszą mówić wszystkiego. Od tego jest mówca.

10. Unikaj długich zdań. To nie jest e-book, tylko Pecha Kucha.

PRZERYWNIK: Oto film z poprzedniej edycji Pecha Kucha Night w poznańskim klubie SPOT.

11. Pecha Kucha to zabawa. Dobrze, gdy prezentacja ma lekką formę.

12. Można jednak mówić o rzeczach poważnych (patrz niżej).

13. Nie można się za bardzo przejmować, że niektórzy z publiki rozmawiają, kiedy Ty mówisz;)

14. Warto unikać filmów na slajdach. Zwykle ich odpalenie zajmuje więcej, niż 20 sekund.

15. Prezentacja na PK to nie reklama. Trudno jednak nie wspomnieć o tym, co się robi.

16. Wymawiaj: „peczakcza”.

17. Co znaczy: „pogawędka”.

18. PK to wydarzenie otwarte i niekomercyjne.

19. Ten punkt istnieje tylko po to, by dobić do 20:)

20. Zapraszamy w najbliższy piątek, 9 lipca 2010 do CK Zamek w Poznaniu. InnoGenerator też tam opowie o sobie. Będzie mieć tylko 6 min. 40 sek. Łubudubu.

Zapraszamy!

Profil Pecha Kucha na FB

… ale to dzięki wizjom i ciągłym badaniom naukowcom udaje się ciągle udoskonalać tę dziedzinę życia i skuteczniej ratować nasze życie. Na początek odkurzę może wizję Microsoft’u. Jakiś czas temu firma pokazała w sieci, jak ona wyobraża sobie obecność technologii w naszym życiu w odniesieniu do monitoringu stanu zdrowia i leczenia. Część tego filmiku to w bliższej perspektywie raczej bajki, ale np. dowód zawierający naszą kartę zdrowia czy elektroniczne (w jakiejkolwiek formie) recepty to temat przewijający się na niejednym seminarium dotyczącym służby zdrowia.

W tej chwili w polskiej służbie zdrowia najważniejsza wydaje mi się unifikacja i rzeczywiście przeniesienie  danych do jednej bazy tak, aby karty pacjentów były dostępne dla wszystkich lekarzy w sieci; choć nie wszyscy się pewnie ze mną zgodzą (tu zapewne początek mogłaby mieć debata na temat bezpieczeństwa naszych danych). Pierwsze kroki w tę stronę w Polsce wykonuje system OSOZ.  Tu komentarz przydałby się ze strony lekarzy: na ile system jest znany i wykorzystywany przez pacjentów i lekarzy (skądinąd wiem, że nie jest to wciąż popularne rozwiązanie).

A skoro jesteśmy już przy wizjach przyszłości medycyny, to Harvard Business Review opublikował niedawno listę 10 innowacji, które odmienią medycynę. Co ciekawe, oprócz typowo produktowych innowacji znalazły się równiez organizacyjne. Ja niekoniecznie nazwałabym je innowacjami, a bardziej racjonalizacjami w pracy takich instytucji, jak szpitale. Wśród tej 10-tki znalazły się między innymi checklisty – czyli nic innego jak wdrażanie procedur. Zwiększa to jakość oferowanych usług, jak również minimalizuje koszty (m.in pomyłek lekarskich). Kolejną innowacją są bezpieczne portale dla pacjentów z możliwością sprawdzania swojej karty, rezerwacji wizyt itp. (patrz wyżej – osoz;)). Z typowo produktowych innowacji ważnym wsparciem dla rozwoju medycyny okaże się rozwój robotyki (tu kolega Krzysztof mógłby powiedzieć parę słów, bo to jego działka). I ostatni wspomniany kierunek, który przytoczę, a który rzeczywiście może znacząco wpłynąć na jakość naszego leczenia: medycyna regeneracyjna.  Po więcej informacji proszę sięgnąć do artykułu HBR.

W HBR wspomniano o portalach dla pacjentów. Dla mnie dość dużą innowacją są społeczności lekarzy. W Polsce to przede wszystkim Konsylium 24.pl. Strona powstała w 2008 r. i bardzo dobrze sobie radzi. Jest to zamknięta społeczność dla lekarzy, co oznacza, że dostęp do treści mają tylko osoby wykonujące ten zawód. Jak sama nazwa wskazuje konsylium umożliwia lekarzom zasięganie opinii i dyskusje nad przypadkami w celu m.in lepszej diagnozy. W tej chwili zarejestrowanych jest 18,5 tyś lekarzy (przy ogólnej liczbie około 150 tyś lekarzy). Pierwszym takim portalem na świecie najprawdopodobniej był brytyjski Doctors.net.uk.  Zarejestrowanych użytkowników na portalu jest około 175 tyś. Myślę, że Konsylium24.pl również może liczyć na taki wzrost zainteresowania.

Coraz wyraźniej mówi się o tym, czego polska opieka medyczna potrzebuje, co musi się zmienić. Teraz trzeba czekać na te zmiany… Ciekawe czy w kontekście wyborów, które własnie przeżywamy oraz brania pod uwagę p. Kopacz jako możliwej kandydatki na stanowisko marszałka sejmu, sytuacja polskiej służby zdrowia zostanie podniesiona wyżej na liście „spraw do zrobienia”?

Źródło:

http://hbr.org/web/extras/insight-center/health-care/10innovations/10-surgical-robotics

https://konsylium24.pl/

http://about.doctors.net.uk/

Nie ma chyba dziedziny prawa, która bardziej niż prawo własności intelektualnej jest zanurzona w innowacjach i kreatywności. Urzędy, które to prawo stosują, zajmują się przede wszystkim rejestrowaniem i ochroną efektów działalności intelektualnej człowieka, czyli m.in. wynalazków, znaków towarowych czy wzorów przemysłowych (tzw. design). Ich misją jest także promowanie ochrony własności intelektualnej i uświadamianie społeczeństwa w tej materii.

W Polsce takim urzędem jest Urząd Patentowy RP w Warszawie, a jego europejskim odpowiednikiem (udzielającym ochrony na terytorium UE) jest OHIM w Alicante w Hiszpanii,  a międzynarodowym WIPO – agencja ONZ z siedzibą w Genewie, w Szwajcarii. Sposobem na promowanie innowacyjności i jej prawnej ochrony przez te urzędy są konferencje, ulotki, kampanie uświadamiające i wiele innych. Jednak bardzo ważnym elementem jest pokazanie, że te organizacje działają w sposób innowacyjny i oferują społeczeństwu takie narzędzia.

W tę stronę poszła World Intellectual Property Organization, tworząc narzędzie WIPO GOLD. Jest to bogate źródło informacji dla wszystkich tych, którzy interesują się własnością intelektualną, wykorzystujące informatyzację w sposób spójny i przejrzysty. To jedna z dużych zalet narzędzia: jego prostota i czytelność.

Co można znaleźć w WIPO GOLD? Przede wszystkim czytelną bazę zarejestrowanych patentów i praw ochronnych, czyli takich które chronią: wynalazki, marki (znaki towarowe, oznaczenia geograficzne) czy wzory przemysłowe (chronione jest tutaj przede wszystkim wzornictwo). Ponadto dla wszystkich fanów metodologii – ogromna garść statystyk, zawierających zgłoszenia, odrzucenia i rejestracje. Oprócz tego klasyfikacje przedmiotów ochrony własności intelektualnej, które są przydatne w rejestracji. Na wierzchu tortu wisienka: zbiór aktów prawnych dotyczących IP (Intellectual Property) z całego świata (w tym z Polski) z podziałem na kraje. Świetne studium prawnoporównawcze.

Pomysłowe, wychodzące naprzeciw oczekiwaniom klientów, spójne, zinformatyzowane, nowoczesne, przejrzyste – tak oceniam WIPO GOLD. Warto, by inne urzędy brały przykład ze Światowej Organizacji Własności Intelektualnej.

Źródło:

WIPO GOLD

Jeżdżąc rowerem – przyznam szczerze – nie zastanawiałam się, co ciekawego mogłoby mi zaoferować miasto. Może dlatego, że traktuję rower jak sposób na spędzanie wolnego czasu, a nie jak środek transportu. W krajach azjatyckich w dużych aglomeracjach, jak Pekin czy Tokio właśnie rower to główny sposób przemieszczanie się, co oznacza przede wszystkim problem z parkowaniem i z pokonywaniem nieprzystosowanych powierzchni. I tu właśnie pojawiają się małe, acz użyteczne innowacje.

Pierwsza z nich to ruchome schody dla rowerzystów, dzięki którym na pewno dużo łatwiej jest pokonywać podziemne przejścia, metro itp.

Drugie rozwiązanie to automatyczny parking dla rowerów. Stacja przyjmująca rower przenosi go do osobnego pomieszczenia i nie trzeba się juz o swój (mały, bo mały, ale jednak majątek) martwić.

Kto wie, może w Polsce też powstaną ułatwienia dla rowerzystów i zmobilizuje to przynajmniej część mieszkańców do wyboru tego środka transportu.

źródło: inventorspot.com, youtube.com

Wydaje się, że czasu zostało jeszcze całkiem sporo, ale już teraz naukowcy podwijają rękawy i ostro biorą się do pracy. Przedstawię dwa pomysły, które – wykorzystując Słońce – mogą zaspokoić zapotrzebowanie energetyczne naszej planety.

Farma słoneczna na księżycu.

Lubimy pomysły nie z tej ziemi – dosłownie. Firma Shimizu Corporation z Japonii chce zagospodarować powierzchnię księżyca budując tam gigantyczną farmę słoneczną.

Pomysł, na który wpadła firma wykracza poza granicę znanych dotychczas koncepcji. Plan zakłada zbudowanie instalacji składającej się z paneli słonecznych wzdłuż równika na Księżycu – to jakieś 11 000 km. Początkowo szerokość takiego pasa miałaby wynosić kilka kilometrów. Taka konstrukcja miałaby zaspokoić zapotrzebowanie energetyczne całego świata – darmowa energia i to jeszcze nie z własnego podwórka.

Wizja całkiem ciekawa, ale koncepcja realizacji wydaje mi się mocno przesadzona. Firma chciałaby wysłać na Księżyc armię robotów, które przez 24/7 będą najpierw wyrównywać powierzchnię, tak aby przygotować odpowiednio podłoże. Następnie zostaną zamontowane maszyny i urządzenia budowlane, które będą wspierane przez astronautów. Potężnym wyzwaniem jest oczywiście przesłanie tej energii na Ziemię. Energia elektryczna wytworzona na Księżycu ma być konwertowana na mikrofale i wysyłana na Ziemię, gdzie będzie ponownie konwertowana na energię elektryczną. Tylko że taka antena ma mieć średnicę 20km – to tak jakby przykryć talerzem powierzchnię miasta Poznań…

Przy okazji, jak już powstanie potrzebna infrastruktura, japońska spółka chce wykorzystać księżycowe zasoby do przemysłu cementowego i betonowego.

Szczerze: nie sądzę, żebyśmy dożyli realizacji czegoś takiego, ale przyznać trzeba, że cel szczytny. Tak czy inaczej- trzymam kciuki.

Panele słoneczne na Saharze.

Drugi pomysł jest z pewnością bardziej realny. Konsorcjum 20-tu firm chce zbudować największą na świecie farmę słoneczną – na Saharze. Jest to zrozumiałe, ze względu na ogromne nasłonecznienie i brak zagospodarowania tamtych terenów. Z szacunków wynika, że pokrywając 0,3% powierzchni pustyni można zaspokoić zapotrzebowanie energetyczne całej Europy.

Projekt o nazwie Desertec początkowo zakłada stworzenie farm słonecznych, które zaspokoją 15% potrzeb Unii Europejskiej. Lokalizacją inwestycji będą kraje stabilne politycznie. Tak jak w poprzednim pomyśle, tak i tutaj problemem może być przesył tej energii na duże odległości. Jednak inżynierowie zapewne zdecydują się na bardziej konwencjonalne rozwiązania – po kablu.

Nie jest znany termin realizacji tego przedsięwzięcia, ale na stronie projektu można wyczytać, że cały czas coś się dzieje. Planowany koszt inwestycji to ok. 400 mld euro.

Uważam, że drugi pomysł jest zdecydowanie bardziej realnym rozwiązaniem. Farma księżycowa na chwilę obecną to czyste Si-Fi. Im szybciej uwolnimy się od zasobów naturalnych Ziemi tym lepiej dla nas, a Sahara wydaje się być idealnym miejscem do zagospodarowania – taka instalacja nie będzie nikomu przeszkadzać, a ile dobrego dla świata uczyni.

źródło: elektroonline.pl, desertec.com

Światła stopu, które same zatrzymują samochód

IBM zgłosiło patent na uliczne światła, które byłyby w stanie komunikować się z samochodami czekającymi przed skrzyżowaniem. Światła zatrzymywałyby silniki samochodów, gdy byłoby czerwone i uruchamiały je z powrotem, gdy zmieniłoby się na zielone. Celem tego rozwiązania ma być oszczędność paliwa oraz mniejsza liczba wypadków ( brak możliwości przejechania na czerwonym). Jest to rozwiązanie o krok dalej od systemu stop/start dostępnym już w wielu samochodach. Pytanie czy kierowcy będą chcieli oddać władze nad swoimi samochodami światłom? (i zrezygnować z jeżdzenia na tzw. późnym zielonym?;))

System self parking

Dla początkujących kierowców parkowanie jest chyba jedną z najbardziej stresujących czynności. A i dla doświadczonych, którzy mają coraz większe auta, parkowanie w mieście może być uciążliwe. Odpowiedzią na to jest system automatycznego parkowania dostępny na początku w Lexusach i Fordach ale ostatnio pojawiający się w kolejnych markach. Rozwiązanie ma już kilka lat, ale wciąż robi wrażenie. Myślę że system będzie powoli stawał się  standardem wyposażenia nawet w małych samochodach. Poniżej fragment reklamy BMW:

We wspomnianym wcześniej Lexusie, czy ostatnio wprowadzonego na rynek Audi A8 pełno jest też innych rozwiązań wyręczających kierowcę podczas jazdy. Np. wykrywanie przez samochód kierunku patrzenia kierowcy i  w przypadku zagrożenia reagowanie za niego, jeśli akurat mógł nie zauważyć problemu, czy mechanizm dopasowujący najlepszy bieg do zbliżającego się zakrętu (skrzynia biegów skomunikowana z systemem nawigacji) itd.

Ja czekam na samochody, które nie tylko będą same parkować ale i jeździć. Tylko co się wtedy stanie z przyjemnością prowadzenia?

źródło: physorg.com

P.S.

Jeśli nie stać nas na samochody przepełnione takimi rozwiązanie, możemy spróbować zrobić je sami, jak to miało miejsce u studentów z amerykańskiego Uniwersytetu Stanford:

Na początku chciałbym zaznaczyć, iż nie będzie to tekst dziennikarko obiektywny, bo żaden ze mnie dziennikarz. Chciałbym tutaj podzielić się moimi osobistymi wrażeniami z tej imprezy. Opowiem co nie co o klimacie, ludziach, jak i samych tematach prezentacji.

Samo wydarzenie miało miejsce w Centrum Kultury Zamek w Poznaniu. Rejestracja na TEDx’a rozpoczęła się dzisiaj o 11:00 – na godzinę przed rozpoczęciem prezentacji. Na miejscu na wszystkich czekała już kawa i ciacha. Nie było jeszcze możliwości wchodzenia na główną salę, bo jak wiadomo zazwyczaj przygotowania trwają do ostatniej minuty i było tylko widać biegających organizatorów.  I tutaj pierwszy plus dla Nich – udało się wystartować punktualnie o 12 – tak jak planowano.

Klimat.

Kto oglądał TED’a zapewne kojarzy scenę bardziej przypominającą teatr niż miejsce prezentacji. Pełno różnego rodzaju rekwizytów, gadżetów lub druga opcja w której na scenie nie widać właściwie nic poza ekranem i osobą występującą. W obu podejściach najważniejsze jest skupienie uwagi osobie opowiadającej. W Poznaniu koncepcja została zachowana. Scena co prawda nie dawała dużych możliwości ekspresji swoich emocji, ale to raczej nikomu nie przeszkadzało, a nawet znalazło się miejsce na bańki mydlane i jogę. Odpowiednie oświetlenie sprawiło, że było dość ciemno, ale nie sennie. Sala nie była zbyt duża, ale wystarczająca, żeby pomieścić zaproszone osoby. W czasie prezentacji nie było jak na zwykłym wykładzie, czy konferencji. Gdybym miał sobie wyobrazić jak to jest na prawdziwym TEDzie to myślę, że atmosfera byłaby podobna do tej która panowała w Poznaniu. No, ale żeby nie mówić tylko dobrych rzeczy trzeba dorzucić coś bardziej gorzkiego – krzesła były niewygodne

Ludzie.

Fajni byli. A tak poważniej to bardzo spodobała mi się luźna i bezpośrednia atmosfera. Większość bez zbędnych ceregieli zwracała się do każdego per ‘Ty’, ale myślę, że wynikało to z faktu, że większość zgromadzonych to były osoby młode. W przerwach podchodzili do tworzących się grupek i na bieżąco przyjmowali feedback, czy po prostu rozmawiali z uczestnikami wydarzenia. Poza tym poprzeczkę postawili sobie bardzo wysoko. Nie było właściwie żadnych rażących niedoróbek, a organizatorzy sami twierdzili, że są pewne rzeczy, które można było zrobić lepiej. No ale jak na debiut i drugie tego typu wydarzenie w Polsce wypadło bardzo dobrze. Już teraz chyba można zdradzić, że na jednej edycji się nie zakończy.

Natomiast jeżeli chodzi o samych prelegentów to można powiedzieć, że prezentowane tematy były różne-różniste. Według mnie najważniejszą rzeczą jaką można powiedzieć o wszystkich prelegentach to fakt, że byli to pasjonaci z ogromną wiedzą. Nie były to osoby, które po prostu znają temat. To byli ludzie, którzy żyją rzeczami o których opowiadali. I o to właśnie chodzi w TEDzie.

Dziwię się, że mimo bardzo dużego zainteresowania imprezą były na sali miejsca wolne. Nie wiem, czy zaplanowano więcej miejsc, czy część osób, które zadeklarowały obecność zwyczajnie się nie pojawiły. Niech żałują! Po części oficjalnej odbyła się impreza finansowana przez jednego ze sponsorów. Szkoda, że nie mogło mnie być, ale po komentarzach widziałem, że było przednio. Przy następnej edycji z pewnością nie odpuszczę.

Tematy.

Jedne z tematów były bliższe moim zainteresowaniom inne były dla mnie całkowicie nową materią. Np. dowiedziałem się, że złe cudzysłowy mogą doprowadzić niektórych do depresji, albo, że większość realizowanych projektów się opóźnia o jakieś 200% założonego czasu, a fizyka kwantowa działa, ale nikt nie wie za bardzo dlaczego. Ciekawostek może przytoczyć znacznie więcej, ale żeby nie psuć polecam wszystkim poczekać na wrzucenie w sieć prezentacji z wydarzenia. Jak się pojawią to na pewno zaktualizujemy ten wpis.

Prezentacje były opowiadane w sposób zrozumiały dla wszystkich. Każdy humanista miał okazję dowiedzieć się dlaczego jak w prosty sposób bronić się przed cyberprzestępcami, a każdy umysł ścisły mógł poczuć jak ważna jest płynność graficzna tekstu i dlaczego klawiatura komputerowa jest biednym wynalazkiem.

[3 grosze od Marii] Mnie osobiście bardzo przypadło do gustu wystąpienie Mariusza Jarzębowskiego z Microsoft zatytułowane wielkie powiększenie. O, jak mówił sam autor, „nielinearnej” technice prezentowanie danych. Jak mnie uświadomił Krzysiek to nie jest super nowość, ale i nie na treści prezentacji chcę się skupiać – mam nadzieję, że TED-oraganizatorzy niedługo sami wrzucą prezentacje na Youtube – ważniejszy dla mnie był styl prezentowania. Taki właśnie tedowy – ciekawy, wciągający publiczność, płynny. To nie był sztywny wykład tylko próba podzielenia się czymś: nową ideą, wiedzą z szerszą publicznością. Dla zainteresowanych samym tematem prezentacji odsyłam do Prezi, strony która umożliwia tworzenie prezentacji i działa na podobnej zasadzie jak system pokazany przez Pana Mariusza.

Podsumowując. Wydarzenie z pewnością można zaliczyć do udanych. Nie trzeba wytykać żadnych błędów, bo organizatorzy dość krytycznie podchodzą do tego co robią i z pewnością sami wyłapią wszystkie niedociągnięcia i za rok będzie pewnie jeszcze lepiej.  Gratuluję debiutu!