W UE zainteresowanie nauką deklaruje osiem na dziesięć osób. Wyżej jest tylko środowisko i medycyna, ale nawet te dziedziny są z nauką ściśle połączone. W Polsce tylko 52% osób czuje się dobrze poinformowanym o nauce, a 9% z tego czuje się bardzo pewnie.

Tutaj jednak trzeba się zastanowić, czy Polacy faktycznie nie czują potrzeby, żeby wiedzieć, co w nauce piszczy, czy raczej jest to problem braku dostępu albo ograniczonego dostępu do informacji. A może informacje, do których mamy dostęp nie są przekazywane w przystępny sposób? Dlatego zamiast dowiadywać się o „nudach” z laboratoriów wolimy w ogóle o tym nie słuchać?

Sondaż pokazuje, że Europejczycy nie tylko lubią być dobrze poinformowani o nauce, ale też angażują się w tę dziedzinę. Co trzecia osoba deklaruje, że dorzuca się do badań medycznych. Co dziesiąta osoba angażuje się, podpisując petycje lub uczestnicząc w demonstracjach, np. dotyczących energii atomowej.

Eurobarometr pokazał również, że generalnie nie ufamy naukowcom. Co druga badana osoba uważa, że naukowcy z powodu swojej wiedzy mogą być niebezpieczni dla świata, a pieniądze, które dostają od przemysłu mogą mieć wpływ na wyniki ich badań, co może mieć również negatywny wpływ na losy ludzkości.

Po co ja o tym wszystkim piszę? I jaki to ma wpływ na innowacyjność naszego narodu?

Uważam, że jak ktoś interesuje się nauką i technologią, to przenosi tę wiedzę do swojego środowiska i ma to również wpływ na to, w jaki sposób żyje. Obojętnie czy chodzi o dom, czy pracę. Możemy dowolnie korzystać z wiedzy i doświadczenia innych. To z kolei przyspieszy rozwój otaczającego nas świata i nie będziemy musieli odbierać każdego naukowego dokonania jako coś, czego powinniśmy się bać, tylko jako coś, co jest tylko kolejnym krokiem naprzód. Dzięki temu nie zostaniemy w tyle, a nowe technologie będą znacznie szybciej wdrażane, bo ludzie będą na bieżąco.

Myślę, że skutki nie bycia na bieżąco z nauką i technologią każdy może zobaczyć w swoim otoczeniu. Dotyczy to szczególnie osób w starszym wieku. Część znanych mi osób do tej pory nie może przestawić się z telefonów stacjonarnych na komórkowe, nie wspominając już o smartfonach. To samo, jeżeli chodzi o komputery. Choć wśród nas młodych komputery to nieodłączny element pracy, osoby starsze nie mają o nich często zielonego pojęcia. Przykładów z pewnością można podać znacznie więcej, ale wniosek z tego płynie jeden: słuchajmy i korzystajmy z tego, co w danej chwili oferuje nam świat nauki i techniki, a wszystkim będzie żyło się lżej.

źródło: Nauka w Polsce PAP, Sondaż Eurobarometr

Komentarz od Tomasza:

Przykład dotyczący telefonów stacjonarnych/komórkowych/smartfonów jest w dużej mierze słuszny. Należy jednak uszanować pogląd wielu osób, dla których „telefon jest do dzwonienia”, a nie od oglądania filmów, robienia zdjęć itd. Część ludzi czuje się ponadto zniewolona przez telefon komórkowy – znam osobiście ludzi, którzy nie korzystają z telefonu komórkowego, ponieważ uważają, że nie ma tak pilnych spraw, które nie mogłyby poczekać na „stacjonarkę”. Nie zawsze zatem brak nowoczesnej technologii w kieszeni wiąże się z brakiem wiedzy:)

Komentarz od Marii:

Mnie nasuwa się jeszcze inna myśl – w Polsce nie ma szacunku dla nauki. O ile wszyscy kochają sportowców, czy też ostatnio tak zwanych celebrytów (sic!) o tyle dzieci które dobrze się uczą, wciąż nazywane są kujonami. Wszyscy wytykają dziennikarzom błędy ortograficzne czy stylistyczne (co nie znaczy, że uważam że poprawność pisowni nie ma znaczenia – chłopcy cały czas mnie za to karcą;)), a mało kto zwróci uwagę na błędy natury merytorycznej w takich obszarach jak fizyka, matematyka, biologia (i to nawet w tych elementarnych kwestiach). W związku z czym, może się nie przyznajemy, że się interesujemy. Na pytanie, jakie masz hobby, mówimy piłka nożna, rzadziej już biotechnologia, bo nasz rozmówca raczej nie będzie podzielał naszej pasji…

Dlaczego tak jest? bo wmawia się dzieciakom, że to za trudne. Zawęża się programy w podstawówkach, żeby się młodzież nie stresowała. Nie podsyca się głodu wiedzy i nie mówi że nauka może być fajna, a w dalszej części życia intratna, bo w tej chwili naukowiec w Polsce nie zarabia na uczeni kokosów. I może to co mówię to nie Ameryka, ale może im więcej i im częściej będziemy o tym mówić to zajdą w tym obszarze zmiany. Może nauka przestanie być „sucharem”.

Zastanówmy się… Co w Polsce dość mocno szwankuje? Na przykład służba zdrowia szwankuje. Wszyscy na to narzekają, a nadal nic się nie zmienia. Co prawda pojawiają się jakieś reformy, ale one raczej nie poprawiają stanu naszego „zdrowia”. A dlaczego? Bo nikt nas, „Kowalskich” nie spyta o zdanie. Reformy tworzą ludzie, którzy z reguły lecza się w rządowych szpitalach i zapewne nawet nie wiedzą co się dzieje tam na dole. Dlaczego nas nie spytają, co byśmy chcieli? Dlaczego nie możemy rzucić kilku pomysłów, które mogłyby poprawić sytuację? Nie, bo nie! A gdyby tak ktoś nas posłuchał, to wszystkim zrobiłoby się lepiej. Osoby decyzyjne wiedziałyby, co jest potrzebne, a społeczne potrzeby zostałyby zaspokojone.

Na tym właśnie polegają innowacje społeczne. Najprościej mówiąc, są to pomysły, ulepszenia, nowości działające dla dobra ogółu. Oczywiście to zagadnienie znacznie szerzej wychodzi poza opiekę zdrowotną. Innowacje społeczne mogą pochodzić od jednostek, grup, czy organizacji i mogą dotyczyć sektora publicznego, działań non-profit, jak również sektora prywatnego, jednak coraz bardziej odnoszą się do działań pomiędzy tymi sektorami. Przykładowo mogą dotyczyć poprawy warunków pracy, edukacji czy rozwoju społeczeństwa obywatelskiego.

Historycznie o innowacjach społecznych oficjalnie wspomina się już w połowie XX wieku, a nawet sam Benjamin Franklin znacznie wcześniej wypowiadał się o innowacjach jako małych zmianach w społecznościach, które mogłyby rozwiązać codzienne problemy. Obecnie innowacje społeczne stają się coraz bardziej popularne. Nawet w Polsce pojawiają się już pierwsze przejawy takiej działalności. Jakiś czas temu w Białymstoku odbyła się impreza Social Innovation Camp, ale tak jak wszystkie obecnie znane Campy odnosiła się raczej do działalności elektronicznej, ale skupionej na potrzebach społeczeństwa. Ze względu na to, że strona z polskiego wydarzenia już nie działa – odsyłam do angielskiej wersji SICamp.

Aby lepiej zrozumieć całe zagadnienie najlepiej będzie, jeśli przedstawię kilka przykładów:

- Nowe formy zatrudnienia, np. telepraca, praca nakładcza (inaczej chałupnictwo),

- Zmiany w edukacji, np. e-learning,

- Zmiany w bankowości podyktowane potrzebami społeczeństwa, np. bankowość internetowa,

- Zmiany w komunikacji miejskiej, np. w Poznaniu wraz z biletem miesięcznym na komunikację miejską można darmowo wypożyczać rowery, aby dotrzeć w miejsca nie objęte siecią.

Dla chętnych dodaję film, w którym Pan Ric Young opowiada o social innovation:

Czy innowacje społeczne mają jakieś minusy? Pewnie, że tak. Chociażby brak pewności, że to, czego chce społeczeństwo jest dobre. Dlatego nie jest powiedziane, żeby ślepo wprowadzać zmiany proponowane przez ogół. Chodzi o to, żebyśmy mieli realny wpływ na to, co się dzieje wokół nas, żeby chociaż ktoś chciał nas posłuchać.

źródła: socialinnovationexchange.org, youtube, wikipedia

Pecha Kucha:

1. To zupełnie nowy sposób prezentowania. Czas slajdów jest ustawiony dokładnie na 20 sekund na slajd, a Ty masz tylko 20 slajdów, by o sobie, swoim projekcie, pomyśle, hobby opowiedzieć.

2. Powstała w Japonii.

3. Była odpowiedzią na potrzebę pokazania w jednej z firm wielu prezentacji w krótkim czasie.

4. Jedna prezentacja wynosi dokładnie 6 min. 40 sek. (20 slajdów x 20 sek.).

5. Na bazie slajdów ktoś (jedna osoba lub kilka) opowiada o czymś (powiązanym ze slajdami).

6. Nie jest łatwo być poganianym przez slajdy. Czas leci szybko, a slajdy jeszcze szybciej.

7. Ale uwaga: cisza na slajdzie („oczekiwanie na następny”) też nie jest wskazana.

8. Preferowane są same zdjęcia z pojedynczymi słowami. Kto w ciągu 20 sek. zdąży bowiem coś zobaczyć, przeczytać i jeszcze wysłuchać?

9. Obrazy nie muszą mówić wszystkiego. Od tego jest mówca.

10. Unikaj długich zdań. To nie jest e-book, tylko Pecha Kucha.

PRZERYWNIK: Oto film z poprzedniej edycji Pecha Kucha Night w poznańskim klubie SPOT.

11. Pecha Kucha to zabawa. Dobrze, gdy prezentacja ma lekką formę.

12. Można jednak mówić o rzeczach poważnych (patrz niżej).

13. Nie można się za bardzo przejmować, że niektórzy z publiki rozmawiają, kiedy Ty mówisz;)

14. Warto unikać filmów na slajdach. Zwykle ich odpalenie zajmuje więcej, niż 20 sekund.

15. Prezentacja na PK to nie reklama. Trudno jednak nie wspomnieć o tym, co się robi.

16. Wymawiaj: „peczakcza”.

17. Co znaczy: „pogawędka”.

18. PK to wydarzenie otwarte i niekomercyjne.

19. Ten punkt istnieje tylko po to, by dobić do 20:)

20. Zapraszamy w najbliższy piątek, 9 lipca 2010 do CK Zamek w Poznaniu. InnoGenerator też tam opowie o sobie. Będzie mieć tylko 6 min. 40 sek. Łubudubu.

Zapraszamy!

Profil Pecha Kucha na FB

Cytując pomysłodawców Kongresu, ma on na celu „stworzenie platformy wymiany idei związanych z rozwojem innowacyjnej gospodarki w Polsce, w której uczestniczyć będą czołowi przedstawiciele świata nauki, polityki, biznesu oraz mediów. Ideą Kongresu, która przyświeca organizatorom, jest koncepcja sprawnego państwa wykorzystującego narzędzia nowoczesnej komunikacji z obywatelem oraz nowoczesnej gospodarki wspierającej rozwój innowacyjnego biznesu.”

Trudno jednak znaleźć jakiekolwiek materiały z konferencji, które stanowiłyby ową „wymianę idei” i które proponowałyby konkretne rozwiązania dla naszego kraju. Wręczono jednak nagrody – zawsze coś;) Nie dość, że radość dla nagrodzonych, to może powie się o nich nieco głośniej (ze zwróceniem uwagi na to, DLACZEGO otrzymują oni taką nagrodę – a to już zawsze mały kamyczek do worka rozbudzania świadomość innowacyjnej w społeczeństwie).

Nagrody przypadły przedsiębiorstwom, uczelniom, miastu, instytucjom a nawet… politykowi. Waldemar Pawlak otrzymał ją bowiem za „skuteczne i konsekwentne dążenie do budowy e-gospodarki w Polsce”. Niech zgadnę: języczkiem u wagi dla jury konkursu była słynna prezentacja iPada podczas kampanii prezydenckiej;)

Wśród wyróżnionych, w różnych kategoriach, znajdują się m.in.: Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu, Politechnika Poznańska z projektem Era Inżyniera (czy poznańskie uczelnie mają w KIG „chody”, czy naprawdę są tak innowacyjne?;), WASKO S.A., Podkarpackie Centrum Produkcyjno – Wdrożeniowe EKO – KARPATY, Maciej Witucki – Prezes Grupy TP czy Paweł Romaszkan, Dyrektor Biura Promocji Miasta Wrocławia.

Oby kolejny, powstający na naszych oczach cykl kongresów, konferencji, sympoziów itp. przekładał się na praktyczny innowacyjny rozwój Polski. Czego sobie i Wam życzymy.

Szczegółową listę wyróżnionych w konkursie „Innovatica” znajdziecie tutaj. Tam również znajdują się zdjęcia (głównie polityków; taki świat;)

Źródło:

Krajowa Izba Gospodarcza

… ale to dzięki wizjom i ciągłym badaniom naukowcom udaje się ciągle udoskonalać tę dziedzinę życia i skuteczniej ratować nasze życie. Na początek odkurzę może wizję Microsoft’u. Jakiś czas temu firma pokazała w sieci, jak ona wyobraża sobie obecność technologii w naszym życiu w odniesieniu do monitoringu stanu zdrowia i leczenia. Część tego filmiku to w bliższej perspektywie raczej bajki, ale np. dowód zawierający naszą kartę zdrowia czy elektroniczne (w jakiejkolwiek formie) recepty to temat przewijający się na niejednym seminarium dotyczącym służby zdrowia.

W tej chwili w polskiej służbie zdrowia najważniejsza wydaje mi się unifikacja i rzeczywiście przeniesienie  danych do jednej bazy tak, aby karty pacjentów były dostępne dla wszystkich lekarzy w sieci; choć nie wszyscy się pewnie ze mną zgodzą (tu zapewne początek mogłaby mieć debata na temat bezpieczeństwa naszych danych). Pierwsze kroki w tę stronę w Polsce wykonuje system OSOZ.  Tu komentarz przydałby się ze strony lekarzy: na ile system jest znany i wykorzystywany przez pacjentów i lekarzy (skądinąd wiem, że nie jest to wciąż popularne rozwiązanie).

A skoro jesteśmy już przy wizjach przyszłości medycyny, to Harvard Business Review opublikował niedawno listę 10 innowacji, które odmienią medycynę. Co ciekawe, oprócz typowo produktowych innowacji znalazły się równiez organizacyjne. Ja niekoniecznie nazwałabym je innowacjami, a bardziej racjonalizacjami w pracy takich instytucji, jak szpitale. Wśród tej 10-tki znalazły się między innymi checklisty – czyli nic innego jak wdrażanie procedur. Zwiększa to jakość oferowanych usług, jak również minimalizuje koszty (m.in pomyłek lekarskich). Kolejną innowacją są bezpieczne portale dla pacjentów z możliwością sprawdzania swojej karty, rezerwacji wizyt itp. (patrz wyżej – osoz;)). Z typowo produktowych innowacji ważnym wsparciem dla rozwoju medycyny okaże się rozwój robotyki (tu kolega Krzysztof mógłby powiedzieć parę słów, bo to jego działka). I ostatni wspomniany kierunek, który przytoczę, a który rzeczywiście może znacząco wpłynąć na jakość naszego leczenia: medycyna regeneracyjna.  Po więcej informacji proszę sięgnąć do artykułu HBR.

W HBR wspomniano o portalach dla pacjentów. Dla mnie dość dużą innowacją są społeczności lekarzy. W Polsce to przede wszystkim Konsylium 24.pl. Strona powstała w 2008 r. i bardzo dobrze sobie radzi. Jest to zamknięta społeczność dla lekarzy, co oznacza, że dostęp do treści mają tylko osoby wykonujące ten zawód. Jak sama nazwa wskazuje konsylium umożliwia lekarzom zasięganie opinii i dyskusje nad przypadkami w celu m.in lepszej diagnozy. W tej chwili zarejestrowanych jest 18,5 tyś lekarzy (przy ogólnej liczbie około 150 tyś lekarzy). Pierwszym takim portalem na świecie najprawdopodobniej był brytyjski Doctors.net.uk.  Zarejestrowanych użytkowników na portalu jest około 175 tyś. Myślę, że Konsylium24.pl również może liczyć na taki wzrost zainteresowania.

Coraz wyraźniej mówi się o tym, czego polska opieka medyczna potrzebuje, co musi się zmienić. Teraz trzeba czekać na te zmiany… Ciekawe czy w kontekście wyborów, które własnie przeżywamy oraz brania pod uwagę p. Kopacz jako możliwej kandydatki na stanowisko marszałka sejmu, sytuacja polskiej służby zdrowia zostanie podniesiona wyżej na liście „spraw do zrobienia”?

Źródło:

http://hbr.org/web/extras/insight-center/health-care/10innovations/10-surgical-robotics

https://konsylium24.pl/

http://about.doctors.net.uk/

Nie ma chyba dziedziny prawa, która bardziej niż prawo własności intelektualnej jest zanurzona w innowacjach i kreatywności. Urzędy, które to prawo stosują, zajmują się przede wszystkim rejestrowaniem i ochroną efektów działalności intelektualnej człowieka, czyli m.in. wynalazków, znaków towarowych czy wzorów przemysłowych (tzw. design). Ich misją jest także promowanie ochrony własności intelektualnej i uświadamianie społeczeństwa w tej materii.

W Polsce takim urzędem jest Urząd Patentowy RP w Warszawie, a jego europejskim odpowiednikiem (udzielającym ochrony na terytorium UE) jest OHIM w Alicante w Hiszpanii,  a międzynarodowym WIPO – agencja ONZ z siedzibą w Genewie, w Szwajcarii. Sposobem na promowanie innowacyjności i jej prawnej ochrony przez te urzędy są konferencje, ulotki, kampanie uświadamiające i wiele innych. Jednak bardzo ważnym elementem jest pokazanie, że te organizacje działają w sposób innowacyjny i oferują społeczeństwu takie narzędzia.

W tę stronę poszła World Intellectual Property Organization, tworząc narzędzie WIPO GOLD. Jest to bogate źródło informacji dla wszystkich tych, którzy interesują się własnością intelektualną, wykorzystujące informatyzację w sposób spójny i przejrzysty. To jedna z dużych zalet narzędzia: jego prostota i czytelność.

Co można znaleźć w WIPO GOLD? Przede wszystkim czytelną bazę zarejestrowanych patentów i praw ochronnych, czyli takich które chronią: wynalazki, marki (znaki towarowe, oznaczenia geograficzne) czy wzory przemysłowe (chronione jest tutaj przede wszystkim wzornictwo). Ponadto dla wszystkich fanów metodologii – ogromna garść statystyk, zawierających zgłoszenia, odrzucenia i rejestracje. Oprócz tego klasyfikacje przedmiotów ochrony własności intelektualnej, które są przydatne w rejestracji. Na wierzchu tortu wisienka: zbiór aktów prawnych dotyczących IP (Intellectual Property) z całego świata (w tym z Polski) z podziałem na kraje. Świetne studium prawnoporównawcze.

Pomysłowe, wychodzące naprzeciw oczekiwaniom klientów, spójne, zinformatyzowane, nowoczesne, przejrzyste – tak oceniam WIPO GOLD. Warto, by inne urzędy brały przykład ze Światowej Organizacji Własności Intelektualnej.

Źródło:

WIPO GOLD

TED = Technology, Entertainment, Design to wydarzenie wyjątkowe w swojej klasie. O jego unikalności i zapotrzebowaniu na takie przedsięwzięcia świadczy liczba osób przychodzących na nie oraz oglądających je w Internecie. Niby nic – po prostu ludzie opowiadają o swoich pomysłach związanych z trzema obszarami: technologią, wzornictwem przemysłowym (designem) i rozrywką. Mają na to zwykle kilkanaście minut i wykorzystują ten czas doskonale: inspirując, bawiąc i ucząc innych.

Charakterystyczna dla TEDa jest forma wystąpień: nie są to nudne wykłady, długie przemówienia, zawiłe analizy techniczne, lecz żywe, krótkie, zwięzłe i zabawne prezentacje, oparte przede wszystkim o przykłady, filmy i zdjęcia. Jak się nietrudno domyślić, wiele zależy nie tylko od samej treści prezentacji, lecz także od mówcy i jego pomysłu. To jest właśnie siłą TEDa – mówienie o rzeczach skomplikowanych, zawiłych w sposób rozrywkowy (angielskie entertainment wydaje się być tutaj lepszym określeniem), lekki i bardzo kreatywny. Tego aż chce się słuchać! Warto nadmienić, iż mówcami na TED byli m.in. James Cameroon (znany reżyser, twórca rewolucjonizującego kino pod względem technologicznym filmu Avatar), Daniel Kahneman (znany amerykański psycholog zajmujący się nieświadomym działaniem umysłu), czy Alan Siegel (znany doradca biznesowy). Oto żywy przykład jeszcze żywszego wystąpienia na TEDzie; w roli głównej: Tim Brown.

Jak samo logo wskazuje, TEDx to „niezależnie organizowane wydarzenie TED”, a więc „nie do końca to, czym jest TED bez x-a”. I rzeczywiście – dotychczasowe doświadczenia wskazują, że tak jest. Warszawski TEDx dotyczył głównie tematów miękkich, niewiele prezentacji dotyczyło technologii, a niektórzy mówcy zdawali się pływać po tematach, nie mówiąc niczego konkretnego (brutalnie to nazywając: było to niezłe „lanie wody”; oczywiście nie oceniam tutaj wszystkich prezentacji, lecz kilka z nich, które trąciły sztampowością i przynudzaniem).

Pozostaje mieć nadzieję, że w Poznaniu będzie tylko lepiej. Program tegorocznego TEDx Poznań sprawia, że pozostawanie przy tej nadziei wymaga niemałego wysiłku, bowiem tylko trzy tytuły prezentacji zdają się traktować o technologii; pozostałe mają wydźwięk raczej humanistyczny. Dla jasności dodam, że sam jestem raczej humanistą i bardzo szanuję tę dziedzinę nauki (traktuję ją nawet jak równorzędną z naukami przyrodniczymi), natomiast odnoszę wrażenie, że ideą TEDa jest mówienie o rzeczach technologicznych, związanych z designem i rozrywką, a nie o każdym społecznie doniosłym i ważnym temacie. Jest to forum wymiany myśli na temat tego, jak za pomocą innowacyjności zmieniać świat.

Tendencja, którą można zaobserwować na TEDx może wynikać z faktu, iż niewiele jest osób, które o rzeczach technicznych, technologicznych i „ściśle” skomplikowanych potrafią mówić w sposób „humanistyczny” – a więc po prostu: do ludzi, językiem prostym, zabawnym, z odrobiną „przedstawienia”. Przykładowo, największy sukces w branży informatycznej odnoszą informatycy z silnym zacięciem humanistycznym, ponieważ to oni potrafią wiedzę humanistyczną wdrożyć w ryzy informatyzacji, dostosować ją do realnych potrzeb społeczeństwa i skutecznie, ciekawie zaprezentować.

Nieco podobnie ma się sytuacja w szkolnictwie wyższym. Niewielu jest naukowców, którzy o swojej pracy i dokonaniach potrafią mówić. Mówić znaczy tutaj: prezentować, promować, wyjaśniać. Stąd też biorą się męczarnie wielu studentów, którzy – mimo że słuchają o rzeczach ważnych i wielkich – nie są w stanie ich pojąć i dotknąć, a tym bardziej być nimi zainspirowani.

Osobiście z wielką uwagą będę obserwować poznański TEDx. Mam nadzieję, że moja intuicja strzeli niczym kula w płot i będzie to wydarzenie na miarę miasta, które chce być określane jako nowoczesne i takie… no wiecie… KNOW-HOW:) Czekam na wielkie show, popis krasomówczych umiejętności, doskonałych wizualizacji i ciekawych tematów.

Dodam, że InnoGenerator już otrzymał zaproszenie na TEDx i na pewno zdamy Wam relację z tego wydarzenia. Zaproszonych na pokaz jest 100 osób w sposób indywidualny, natomiast jeszcze do wtorku 24 maja istnieje możliwość zdobycia czterech zaproszeń na to wydarzenie. Bilety te rozda Miasto POZnań, które ma swój profil na Facebooku. Wystarczy wysłać e-mail na adres: facebook@um.poznan.pl i napisać, dlaczego to właśnie Wam powinno przypaść takie zaproszenie.

Zapraszamy na TEDx już 28 maja 2010 w Poznaniu.

Linki: tedxpoznan.com, ted.com

Niedawno japoński Lexus oraz niemiecki Volkswagen zaprezentowały koncepty rowerów sygnowanych swoją marką.

Sam Lexus zasłynął z tego, że jako pierwsza firma (razem z Toyotą) wypuściła na rynek samochody hybrydowe, dlatego też rower, który zaprezentowali, również nie ogranicza się do jednego rodzaju napędu. Rowerem takim można normalnie pedałować lub pomóc sobie silnikiem elektrycznym o mocy 240W. Ponadto został wyposażony w ośmiostopniową skrzynię biegów. Do tego wszystkiego rower ma dwa tryby pracy Eco oraz Power, czyli pewnie z liścia zamienia się w rakietę .  Mimo, że Hybryda, bo tak się nazywa rower,  został wykonany z włókna węglowego to waży niemało, bo 17kg (z tego, co pamiętam mój rower, taki standardowy MTB, waży jakieś 11-12 kg).

Drugi koncept roweru został pokazany przez Volkswagena – nazywa się Bik.e. W sumie ciężko nazwać to rowerem, bo w końcu nie ma pedałów – kiedyś popularne były motorowery – może to określenie jest bardziej trafne. Tutaj pomysł był trochę inny niż w przypadku Japończyka. Lexus posiada stałą ramę, natomiast VW może zostać złożony i powinien zmieścić się w miejscu na koło zapasowe w naszym samochodzie. Taki motorower miałby umożliwić dojazd w przypadku, gdy np. zaparkujemy auto pod miastem, a musimy się dostać do centrum. Pojazd został zaopatrzony jedynie w silnik elektryczny co oznacza, że jak źle wymierzymy dystans do przejechania to motorower nam najzwyczajniej w świecie stanie i trzeba będzie pchać… Na jednym ładowaniu można przejechać do 20km. Demonem prędkości też raczej nie jest, bo umożliwia rozpędzenie się maksymalnie do 20km/h – według mnie wystarczająco.

Urządzenie zostało pokazane na wystawie Beijing Motor Show 2010 – rower zaprezentował szef działu R&D Volkswagena – dr Urlich Hackenberg. Jak śmiga po salonie, można zobaczyć na filmie poniżej.

Mi osobiście pokazane rowery przypadły do gustu. Nowoczesne rozwiązania, ciekawy design, elektryczne silniki – takimi rowerami można dojeżdżać do pracy w garniturze. Wiecie jednak co jest najśmieszniejsze? Zarówno Lexus jak i VW nie mają nawet zamiaru wprowadzić tych rowerów do produkcji masowej. Po co to w ogóle zrobili? To trochę tak, jakby chcieli tylko pokazać, że potrafią coś takiego zbudować. Równie dobrze mogli stworzyć nowoczesną doniczkę albo nową szczepionkę. „Dlaczego to zrobiliście?” – „A w sumie to nie wiem, ale fajne jest, co nie?”.

No może nie do końca tak to wygląda. Rower uchodzi za najbardziej „zielony” środek transportu. Zerowa emisja spalin. Nie zajmuje dużo miejsca, a do tego ruch pozytywnie wpływa na zdrowie. Wszystkie firmy, nie tylko motoryzacyjne, przy dzisiejszym parciu na ekologię są zmuszone pokazywać jak bardzo dbają o środowisko, bo gdyby tak nie czyniły, to bojkot ich niszczycielskich działań z pewnością źle wpływałyby na wizerunek firmy. Dlatego uważam, że opisane firmy chcą pokazać, że dbają o naturę i wcale nie chcą zabijać roślinek. Mam tylko nadzieję, że zostało to dobrze przekalkulowane, bo jestem pewien, że takie niby banalne rowery pochłonęły gigantyczne sumy pieniędzy. Może lepiej byłoby, gdyby skupili się na tym, na czym znają się najlepiej i tam wprowadzali ekologiczne innowacje…

źródło: engadget.com, gadzetomania.pl

[kliknij obrazek]

Podczas dnia na całym świecie odbywają się różnego rodzaju wydarzenia związane z ochroną własności intelektualnej, czyli, pisząc w skrócie: prawa autorskiego, znaków towarowych i tego, co najbardziej związane z innowacjami: czyli patentów.

Dołączamy się do życzeń dla wszystkich fanów ludzkiego umysłu i jego wytworów:)

Zespół InnoGenerator.pl

źródło: www.wipo.int

W zeszłym roku o 8.1 zrobiło się głośno w momencie, gdy dowiedzieliśmy się, że trzeba stać w kolejkach po złożenie wniosku. Dużo szumu wywołały również same projekty. Wśród tych, których budżet sięgał blisko milion zł (taka była maksymalna kwota dofinansowania) i dostały dofinansowanie wiele jest takich, które z pewnością znikną z sieci niemalże zanim się pojawią. Wielu wnioskodawców myślało, że wystarczy złożyć wniosek, wziąć pieniądze, stworzyć jakąś stronę i cieszyć się z zarobionych pieniędzy. Nic bardziej mylnego.

Każdy dofinansowany e-biznes musi „przeżyć” przynajmniej 5 lat. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego chyba samo zauważyło, że zbyt luźną ręką wydało te pieniądze i w tym roku już nie będzie tak łatwo otrzymać unijnej „kasy”, a poza tym dotychczasowi beneficjenci zostaną skrupulatnie sprawdzeni. Co prawda MRR dorzuciło 100mln zł do budżetu 8.1, ale to z pewnościa nie zadowoli chętnych [na marginesie dodamy, że Komisja Europejska wcale nie poparła tego ruchu i mocno go skrytykowała]. A poza tym więcej bonusów nie będzie.

Na szczęście jest też dobra wiadomość od MRR. Działanie POIG 4.4 zajmuje się dofinansowywaniem inwestycji o charakterze innowacyjnym. Korzystając z tego programu była możliwość sfinansowania np. nowej technologii produkcji. 4.4 również cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem. W ostatniej rundzie naborów zgłoszono aż 277 wniosków (na kwotę ponad 5 mld), z czego dofinansowanie dostały tylko 32 projekty.  Konkurencja była tak duża, że wnioski, które uzyskały 97 punktów już trafiały na listę rezerwową. Głównie z myślą właśnie o tych projektach, którym nie udało się załapać, MRR przeznaczy dodatkowe 200 mln zł, które zostaną podebrane z mniej popularnych programów. W celu rozdysponowania tej kwoty nie będzie rozpisany nowy konkurs, tylko właśnie dofinansowanie otrzymają wspomniane projekty z listy rezerwowej.

źródło: wyborcza.biz