W UE zainteresowanie nauką deklaruje osiem na dziesięć osób. Wyżej jest tylko środowisko i medycyna, ale nawet te dziedziny są z nauką ściśle połączone. W Polsce tylko 52% osób czuje się dobrze poinformowanym o nauce, a 9% z tego czuje się bardzo pewnie.

Tutaj jednak trzeba się zastanowić, czy Polacy faktycznie nie czują potrzeby, żeby wiedzieć, co w nauce piszczy, czy raczej jest to problem braku dostępu albo ograniczonego dostępu do informacji. A może informacje, do których mamy dostęp nie są przekazywane w przystępny sposób? Dlatego zamiast dowiadywać się o „nudach” z laboratoriów wolimy w ogóle o tym nie słuchać?

Sondaż pokazuje, że Europejczycy nie tylko lubią być dobrze poinformowani o nauce, ale też angażują się w tę dziedzinę. Co trzecia osoba deklaruje, że dorzuca się do badań medycznych. Co dziesiąta osoba angażuje się, podpisując petycje lub uczestnicząc w demonstracjach, np. dotyczących energii atomowej.

Eurobarometr pokazał również, że generalnie nie ufamy naukowcom. Co druga badana osoba uważa, że naukowcy z powodu swojej wiedzy mogą być niebezpieczni dla świata, a pieniądze, które dostają od przemysłu mogą mieć wpływ na wyniki ich badań, co może mieć również negatywny wpływ na losy ludzkości.

Po co ja o tym wszystkim piszę? I jaki to ma wpływ na innowacyjność naszego narodu?

Uważam, że jak ktoś interesuje się nauką i technologią, to przenosi tę wiedzę do swojego środowiska i ma to również wpływ na to, w jaki sposób żyje. Obojętnie czy chodzi o dom, czy pracę. Możemy dowolnie korzystać z wiedzy i doświadczenia innych. To z kolei przyspieszy rozwój otaczającego nas świata i nie będziemy musieli odbierać każdego naukowego dokonania jako coś, czego powinniśmy się bać, tylko jako coś, co jest tylko kolejnym krokiem naprzód. Dzięki temu nie zostaniemy w tyle, a nowe technologie będą znacznie szybciej wdrażane, bo ludzie będą na bieżąco.

Myślę, że skutki nie bycia na bieżąco z nauką i technologią każdy może zobaczyć w swoim otoczeniu. Dotyczy to szczególnie osób w starszym wieku. Część znanych mi osób do tej pory nie może przestawić się z telefonów stacjonarnych na komórkowe, nie wspominając już o smartfonach. To samo, jeżeli chodzi o komputery. Choć wśród nas młodych komputery to nieodłączny element pracy, osoby starsze nie mają o nich często zielonego pojęcia. Przykładów z pewnością można podać znacznie więcej, ale wniosek z tego płynie jeden: słuchajmy i korzystajmy z tego, co w danej chwili oferuje nam świat nauki i techniki, a wszystkim będzie żyło się lżej.

źródło: Nauka w Polsce PAP, Sondaż Eurobarometr

Komentarz od Tomasza:

Przykład dotyczący telefonów stacjonarnych/komórkowych/smartfonów jest w dużej mierze słuszny. Należy jednak uszanować pogląd wielu osób, dla których „telefon jest do dzwonienia”, a nie od oglądania filmów, robienia zdjęć itd. Część ludzi czuje się ponadto zniewolona przez telefon komórkowy – znam osobiście ludzi, którzy nie korzystają z telefonu komórkowego, ponieważ uważają, że nie ma tak pilnych spraw, które nie mogłyby poczekać na „stacjonarkę”. Nie zawsze zatem brak nowoczesnej technologii w kieszeni wiąże się z brakiem wiedzy:)

Komentarz od Marii:

Mnie nasuwa się jeszcze inna myśl – w Polsce nie ma szacunku dla nauki. O ile wszyscy kochają sportowców, czy też ostatnio tak zwanych celebrytów (sic!) o tyle dzieci które dobrze się uczą, wciąż nazywane są kujonami. Wszyscy wytykają dziennikarzom błędy ortograficzne czy stylistyczne (co nie znaczy, że uważam że poprawność pisowni nie ma znaczenia – chłopcy cały czas mnie za to karcą;)), a mało kto zwróci uwagę na błędy natury merytorycznej w takich obszarach jak fizyka, matematyka, biologia (i to nawet w tych elementarnych kwestiach). W związku z czym, może się nie przyznajemy, że się interesujemy. Na pytanie, jakie masz hobby, mówimy piłka nożna, rzadziej już biotechnologia, bo nasz rozmówca raczej nie będzie podzielał naszej pasji…

Dlaczego tak jest? bo wmawia się dzieciakom, że to za trudne. Zawęża się programy w podstawówkach, żeby się młodzież nie stresowała. Nie podsyca się głodu wiedzy i nie mówi że nauka może być fajna, a w dalszej części życia intratna, bo w tej chwili naukowiec w Polsce nie zarabia na uczeni kokosów. I może to co mówię to nie Ameryka, ale może im więcej i im częściej będziemy o tym mówić to zajdą w tym obszarze zmiany. Może nauka przestanie być „sucharem”.

Pecha Kucha:

1. To zupełnie nowy sposób prezentowania. Czas slajdów jest ustawiony dokładnie na 20 sekund na slajd, a Ty masz tylko 20 slajdów, by o sobie, swoim projekcie, pomyśle, hobby opowiedzieć.

2. Powstała w Japonii.

3. Była odpowiedzią na potrzebę pokazania w jednej z firm wielu prezentacji w krótkim czasie.

4. Jedna prezentacja wynosi dokładnie 6 min. 40 sek. (20 slajdów x 20 sek.).

5. Na bazie slajdów ktoś (jedna osoba lub kilka) opowiada o czymś (powiązanym ze slajdami).

6. Nie jest łatwo być poganianym przez slajdy. Czas leci szybko, a slajdy jeszcze szybciej.

7. Ale uwaga: cisza na slajdzie („oczekiwanie na następny”) też nie jest wskazana.

8. Preferowane są same zdjęcia z pojedynczymi słowami. Kto w ciągu 20 sek. zdąży bowiem coś zobaczyć, przeczytać i jeszcze wysłuchać?

9. Obrazy nie muszą mówić wszystkiego. Od tego jest mówca.

10. Unikaj długich zdań. To nie jest e-book, tylko Pecha Kucha.

PRZERYWNIK: Oto film z poprzedniej edycji Pecha Kucha Night w poznańskim klubie SPOT.

11. Pecha Kucha to zabawa. Dobrze, gdy prezentacja ma lekką formę.

12. Można jednak mówić o rzeczach poważnych (patrz niżej).

13. Nie można się za bardzo przejmować, że niektórzy z publiki rozmawiają, kiedy Ty mówisz;)

14. Warto unikać filmów na slajdach. Zwykle ich odpalenie zajmuje więcej, niż 20 sekund.

15. Prezentacja na PK to nie reklama. Trudno jednak nie wspomnieć o tym, co się robi.

16. Wymawiaj: „peczakcza”.

17. Co znaczy: „pogawędka”.

18. PK to wydarzenie otwarte i niekomercyjne.

19. Ten punkt istnieje tylko po to, by dobić do 20:)

20. Zapraszamy w najbliższy piątek, 9 lipca 2010 do CK Zamek w Poznaniu. InnoGenerator też tam opowie o sobie. Będzie mieć tylko 6 min. 40 sek. Łubudubu.

Zapraszamy!

Profil Pecha Kucha na FB

Cytując pomysłodawców Kongresu, ma on na celu „stworzenie platformy wymiany idei związanych z rozwojem innowacyjnej gospodarki w Polsce, w której uczestniczyć będą czołowi przedstawiciele świata nauki, polityki, biznesu oraz mediów. Ideą Kongresu, która przyświeca organizatorom, jest koncepcja sprawnego państwa wykorzystującego narzędzia nowoczesnej komunikacji z obywatelem oraz nowoczesnej gospodarki wspierającej rozwój innowacyjnego biznesu.”

Trudno jednak znaleźć jakiekolwiek materiały z konferencji, które stanowiłyby ową „wymianę idei” i które proponowałyby konkretne rozwiązania dla naszego kraju. Wręczono jednak nagrody – zawsze coś;) Nie dość, że radość dla nagrodzonych, to może powie się o nich nieco głośniej (ze zwróceniem uwagi na to, DLACZEGO otrzymują oni taką nagrodę – a to już zawsze mały kamyczek do worka rozbudzania świadomość innowacyjnej w społeczeństwie).

Nagrody przypadły przedsiębiorstwom, uczelniom, miastu, instytucjom a nawet… politykowi. Waldemar Pawlak otrzymał ją bowiem za „skuteczne i konsekwentne dążenie do budowy e-gospodarki w Polsce”. Niech zgadnę: języczkiem u wagi dla jury konkursu była słynna prezentacja iPada podczas kampanii prezydenckiej;)

Wśród wyróżnionych, w różnych kategoriach, znajdują się m.in.: Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu, Politechnika Poznańska z projektem Era Inżyniera (czy poznańskie uczelnie mają w KIG „chody”, czy naprawdę są tak innowacyjne?;), WASKO S.A., Podkarpackie Centrum Produkcyjno – Wdrożeniowe EKO – KARPATY, Maciej Witucki – Prezes Grupy TP czy Paweł Romaszkan, Dyrektor Biura Promocji Miasta Wrocławia.

Oby kolejny, powstający na naszych oczach cykl kongresów, konferencji, sympoziów itp. przekładał się na praktyczny innowacyjny rozwój Polski. Czego sobie i Wam życzymy.

Szczegółową listę wyróżnionych w konkursie „Innovatica” znajdziecie tutaj. Tam również znajdują się zdjęcia (głównie polityków; taki świat;)

Źródło:

Krajowa Izba Gospodarcza

… ale to dzięki wizjom i ciągłym badaniom naukowcom udaje się ciągle udoskonalać tę dziedzinę życia i skuteczniej ratować nasze życie. Na początek odkurzę może wizję Microsoft’u. Jakiś czas temu firma pokazała w sieci, jak ona wyobraża sobie obecność technologii w naszym życiu w odniesieniu do monitoringu stanu zdrowia i leczenia. Część tego filmiku to w bliższej perspektywie raczej bajki, ale np. dowód zawierający naszą kartę zdrowia czy elektroniczne (w jakiejkolwiek formie) recepty to temat przewijający się na niejednym seminarium dotyczącym służby zdrowia.

W tej chwili w polskiej służbie zdrowia najważniejsza wydaje mi się unifikacja i rzeczywiście przeniesienie  danych do jednej bazy tak, aby karty pacjentów były dostępne dla wszystkich lekarzy w sieci; choć nie wszyscy się pewnie ze mną zgodzą (tu zapewne początek mogłaby mieć debata na temat bezpieczeństwa naszych danych). Pierwsze kroki w tę stronę w Polsce wykonuje system OSOZ.  Tu komentarz przydałby się ze strony lekarzy: na ile system jest znany i wykorzystywany przez pacjentów i lekarzy (skądinąd wiem, że nie jest to wciąż popularne rozwiązanie).

A skoro jesteśmy już przy wizjach przyszłości medycyny, to Harvard Business Review opublikował niedawno listę 10 innowacji, które odmienią medycynę. Co ciekawe, oprócz typowo produktowych innowacji znalazły się równiez organizacyjne. Ja niekoniecznie nazwałabym je innowacjami, a bardziej racjonalizacjami w pracy takich instytucji, jak szpitale. Wśród tej 10-tki znalazły się między innymi checklisty – czyli nic innego jak wdrażanie procedur. Zwiększa to jakość oferowanych usług, jak również minimalizuje koszty (m.in pomyłek lekarskich). Kolejną innowacją są bezpieczne portale dla pacjentów z możliwością sprawdzania swojej karty, rezerwacji wizyt itp. (patrz wyżej – osoz;)). Z typowo produktowych innowacji ważnym wsparciem dla rozwoju medycyny okaże się rozwój robotyki (tu kolega Krzysztof mógłby powiedzieć parę słów, bo to jego działka). I ostatni wspomniany kierunek, który przytoczę, a który rzeczywiście może znacząco wpłynąć na jakość naszego leczenia: medycyna regeneracyjna.  Po więcej informacji proszę sięgnąć do artykułu HBR.

W HBR wspomniano o portalach dla pacjentów. Dla mnie dość dużą innowacją są społeczności lekarzy. W Polsce to przede wszystkim Konsylium 24.pl. Strona powstała w 2008 r. i bardzo dobrze sobie radzi. Jest to zamknięta społeczność dla lekarzy, co oznacza, że dostęp do treści mają tylko osoby wykonujące ten zawód. Jak sama nazwa wskazuje konsylium umożliwia lekarzom zasięganie opinii i dyskusje nad przypadkami w celu m.in lepszej diagnozy. W tej chwili zarejestrowanych jest 18,5 tyś lekarzy (przy ogólnej liczbie około 150 tyś lekarzy). Pierwszym takim portalem na świecie najprawdopodobniej był brytyjski Doctors.net.uk.  Zarejestrowanych użytkowników na portalu jest około 175 tyś. Myślę, że Konsylium24.pl również może liczyć na taki wzrost zainteresowania.

Coraz wyraźniej mówi się o tym, czego polska opieka medyczna potrzebuje, co musi się zmienić. Teraz trzeba czekać na te zmiany… Ciekawe czy w kontekście wyborów, które własnie przeżywamy oraz brania pod uwagę p. Kopacz jako możliwej kandydatki na stanowisko marszałka sejmu, sytuacja polskiej służby zdrowia zostanie podniesiona wyżej na liście „spraw do zrobienia”?

Źródło:

http://hbr.org/web/extras/insight-center/health-care/10innovations/10-surgical-robotics

https://konsylium24.pl/

http://about.doctors.net.uk/

TED = Technology, Entertainment, Design to wydarzenie wyjątkowe w swojej klasie. O jego unikalności i zapotrzebowaniu na takie przedsięwzięcia świadczy liczba osób przychodzących na nie oraz oglądających je w Internecie. Niby nic – po prostu ludzie opowiadają o swoich pomysłach związanych z trzema obszarami: technologią, wzornictwem przemysłowym (designem) i rozrywką. Mają na to zwykle kilkanaście minut i wykorzystują ten czas doskonale: inspirując, bawiąc i ucząc innych.

Charakterystyczna dla TEDa jest forma wystąpień: nie są to nudne wykłady, długie przemówienia, zawiłe analizy techniczne, lecz żywe, krótkie, zwięzłe i zabawne prezentacje, oparte przede wszystkim o przykłady, filmy i zdjęcia. Jak się nietrudno domyślić, wiele zależy nie tylko od samej treści prezentacji, lecz także od mówcy i jego pomysłu. To jest właśnie siłą TEDa – mówienie o rzeczach skomplikowanych, zawiłych w sposób rozrywkowy (angielskie entertainment wydaje się być tutaj lepszym określeniem), lekki i bardzo kreatywny. Tego aż chce się słuchać! Warto nadmienić, iż mówcami na TED byli m.in. James Cameroon (znany reżyser, twórca rewolucjonizującego kino pod względem technologicznym filmu Avatar), Daniel Kahneman (znany amerykański psycholog zajmujący się nieświadomym działaniem umysłu), czy Alan Siegel (znany doradca biznesowy). Oto żywy przykład jeszcze żywszego wystąpienia na TEDzie; w roli głównej: Tim Brown.

Jak samo logo wskazuje, TEDx to „niezależnie organizowane wydarzenie TED”, a więc „nie do końca to, czym jest TED bez x-a”. I rzeczywiście – dotychczasowe doświadczenia wskazują, że tak jest. Warszawski TEDx dotyczył głównie tematów miękkich, niewiele prezentacji dotyczyło technologii, a niektórzy mówcy zdawali się pływać po tematach, nie mówiąc niczego konkretnego (brutalnie to nazywając: było to niezłe „lanie wody”; oczywiście nie oceniam tutaj wszystkich prezentacji, lecz kilka z nich, które trąciły sztampowością i przynudzaniem).

Pozostaje mieć nadzieję, że w Poznaniu będzie tylko lepiej. Program tegorocznego TEDx Poznań sprawia, że pozostawanie przy tej nadziei wymaga niemałego wysiłku, bowiem tylko trzy tytuły prezentacji zdają się traktować o technologii; pozostałe mają wydźwięk raczej humanistyczny. Dla jasności dodam, że sam jestem raczej humanistą i bardzo szanuję tę dziedzinę nauki (traktuję ją nawet jak równorzędną z naukami przyrodniczymi), natomiast odnoszę wrażenie, że ideą TEDa jest mówienie o rzeczach technologicznych, związanych z designem i rozrywką, a nie o każdym społecznie doniosłym i ważnym temacie. Jest to forum wymiany myśli na temat tego, jak za pomocą innowacyjności zmieniać świat.

Tendencja, którą można zaobserwować na TEDx może wynikać z faktu, iż niewiele jest osób, które o rzeczach technicznych, technologicznych i „ściśle” skomplikowanych potrafią mówić w sposób „humanistyczny” – a więc po prostu: do ludzi, językiem prostym, zabawnym, z odrobiną „przedstawienia”. Przykładowo, największy sukces w branży informatycznej odnoszą informatycy z silnym zacięciem humanistycznym, ponieważ to oni potrafią wiedzę humanistyczną wdrożyć w ryzy informatyzacji, dostosować ją do realnych potrzeb społeczeństwa i skutecznie, ciekawie zaprezentować.

Nieco podobnie ma się sytuacja w szkolnictwie wyższym. Niewielu jest naukowców, którzy o swojej pracy i dokonaniach potrafią mówić. Mówić znaczy tutaj: prezentować, promować, wyjaśniać. Stąd też biorą się męczarnie wielu studentów, którzy – mimo że słuchają o rzeczach ważnych i wielkich – nie są w stanie ich pojąć i dotknąć, a tym bardziej być nimi zainspirowani.

Osobiście z wielką uwagą będę obserwować poznański TEDx. Mam nadzieję, że moja intuicja strzeli niczym kula w płot i będzie to wydarzenie na miarę miasta, które chce być określane jako nowoczesne i takie… no wiecie… KNOW-HOW:) Czekam na wielkie show, popis krasomówczych umiejętności, doskonałych wizualizacji i ciekawych tematów.

Dodam, że InnoGenerator już otrzymał zaproszenie na TEDx i na pewno zdamy Wam relację z tego wydarzenia. Zaproszonych na pokaz jest 100 osób w sposób indywidualny, natomiast jeszcze do wtorku 24 maja istnieje możliwość zdobycia czterech zaproszeń na to wydarzenie. Bilety te rozda Miasto POZnań, które ma swój profil na Facebooku. Wystarczy wysłać e-mail na adres: facebook@um.poznan.pl i napisać, dlaczego to właśnie Wam powinno przypaść takie zaproszenie.

Zapraszamy na TEDx już 28 maja 2010 w Poznaniu.

Linki: tedxpoznan.com, ted.com

W zeszłym roku o 8.1 zrobiło się głośno w momencie, gdy dowiedzieliśmy się, że trzeba stać w kolejkach po złożenie wniosku. Dużo szumu wywołały również same projekty. Wśród tych, których budżet sięgał blisko milion zł (taka była maksymalna kwota dofinansowania) i dostały dofinansowanie wiele jest takich, które z pewnością znikną z sieci niemalże zanim się pojawią. Wielu wnioskodawców myślało, że wystarczy złożyć wniosek, wziąć pieniądze, stworzyć jakąś stronę i cieszyć się z zarobionych pieniędzy. Nic bardziej mylnego.

Każdy dofinansowany e-biznes musi „przeżyć” przynajmniej 5 lat. Ministerstwo Rozwoju Regionalnego chyba samo zauważyło, że zbyt luźną ręką wydało te pieniądze i w tym roku już nie będzie tak łatwo otrzymać unijnej „kasy”, a poza tym dotychczasowi beneficjenci zostaną skrupulatnie sprawdzeni. Co prawda MRR dorzuciło 100mln zł do budżetu 8.1, ale to z pewnościa nie zadowoli chętnych [na marginesie dodamy, że Komisja Europejska wcale nie poparła tego ruchu i mocno go skrytykowała]. A poza tym więcej bonusów nie będzie.

Na szczęście jest też dobra wiadomość od MRR. Działanie POIG 4.4 zajmuje się dofinansowywaniem inwestycji o charakterze innowacyjnym. Korzystając z tego programu była możliwość sfinansowania np. nowej technologii produkcji. 4.4 również cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem. W ostatniej rundzie naborów zgłoszono aż 277 wniosków (na kwotę ponad 5 mld), z czego dofinansowanie dostały tylko 32 projekty.  Konkurencja była tak duża, że wnioski, które uzyskały 97 punktów już trafiały na listę rezerwową. Głównie z myślą właśnie o tych projektach, którym nie udało się załapać, MRR przeznaczy dodatkowe 200 mln zł, które zostaną podebrane z mniej popularnych programów. W celu rozdysponowania tej kwoty nie będzie rozpisany nowy konkurs, tylko właśnie dofinansowanie otrzymają wspomniane projekty z listy rezerwowej.

źródło: wyborcza.biz

Podjęta przez Radnych uchwała ma na celu zwiększenie potencjału innowacyjnego regionu, zachęcenie studentów do kształcenia i zdobywania doświadczenia w innowacyjnych przedsiębiorstwach oraz przytrzymania tych najlepszych studentów „u siebie”. Każdy student powinien zatem rozważyć, czy przyznane stypendium za staż wynagrodzi jego związanie się z konkretnym miejscem, w którym będzie zobowiązany pracować przez 12 miesięcy.

Stypendia zostaną przyznane tylko studentom uczelni wyższych (z wyłączeniem studiów doktoranckich), którzy mieszkają na terenie Poznania (są jednak od tego dopuszczalne wyjątki), którzy znajdą pracodawcę wyrażającego chęć przyjęcia ich na staż opłacany przez miasto. Stypendium pokrywa koszty stażu, natomiast szczęśliwi stypendyści zobowiązują się do pracy przez 12 miesięcy na terenie Poznania u pracodawcy organizującego im staż.

Konkurs jest z punktu widzenia miasta proinnowacyjny, ponieważ pracodawcą może być tylko:

- podmiot realizujący tzw. nową inwestycję

- nowa inwestycja będzie mieć charakter innowacyjny

- będzie realizowana w sektorze produkcyjnym lub sektorze usług nowoczesnych typu:

centrum usług wspólnych, centrum IT, centrum usług outsourcingowych (tzw. Business Process Outsourcing) lub centrum badawczo-rozwojowe na terenie Poznania.

Ciekawostkę stanowi określenie innowacyjnego charakteru inwestycji w sektorze produkcyjnym, która według Rady Miasta jest definiowana poprzez „okres stosowania na świecie wdrożonego w ramach nowej inwestycji rozwiązania technologicznego nie przekracza 3 lat, bądź wartość sprzedaży na świecie wyrobów lub usług wytworzonych w oparciu o tę technologię nie przekracza 15% wartości sprzedaży na świecie w branży, do której należą te wyroby lub usługi, określonej według trzycyfrowych kodów zawartych w przepisach dotyczących klasyfikacji działalności”. To kolejna cegiełka w naszym pojmowaniu tego, co określamy w branży jako „innowacyjne”.

Zachęcamy wszystkich studentów do rozważenia tej ciekawej propozycji. Będzie ona korzystna zarówno dla zwycięskich studentów, jak i samego miasta, które w ten sposób „bodźcuje” rozwój innowacyjnych przedsiębiorstw i inicjatyw na swoim terenie.

Niezbędne dokumenty znajdują się do ściągnięcia tutaj.

za:

UAM, www.poznan.pl

„And the Oscar goes to… Dawid Marcinkowski!” – bezapelacyjnie. Za stworzenie filmu, w którym widz jest reżyserem. Być może kiedyś Akademia Filmowa pomyśli o stworzeniu kategorii „Interactive movie”. A dlaczego my o tym piszemy? Ponieważ film już dawno nie był tak innowacyjny w swoim zamyśle. SUFFERROSA może być wielkim krokiem milowym w historii współczesnego kina. Wszystko dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii.

Nowatorskie dzieło Dawida Marcinkowskiego jest dostępne w Internecie, zupełnie za darmo, w ramach projektu NON-PROFIT, w którym zgodzili się wystąpić m.in. tacy aktorzy, jak Beata Tyszkiewicz, Jacek Fedorowicz, Agnieszka Maciąg, Katarzyna Paskuda. Po wejściu na stronę filmu zostajemy zaproszeni do kliniki, którą będziemy poznawać wcielając się w rolę detektywa. Przed nami nie lada tajemnica – poszukujemy niejakiej Rosy von Braun, która zaginęła. Czy aby na pewno? A może została poddana… rejuwenalizacji, czyli zabiegowi odmładzania, który jest możliwy właśnie w zwiedzanej klinice. Wątek się gmatwa i to widz musi go rozplątać.

Nie czyni tego biernie. Postępując za historią, widz wybiera jej kolejne odsłony, decydując się na ruch – na przykład wybierając pomieszczenie, wejście, wyjście czy piętro kliniki. Co więcej – akcja toczy się w czasie rzeczywistym, zatem po powrocie do pomieszczenia, w którym już byliśmy, możemy zastać kogoś lub coś innego. To widz decyduję, którą część historii i kiedy zechce poznać. Wszystko to w sposób łańcuchowy ma wpływ także na zakończenie filmu.

Wizualizacja SUFFERROSA jest zrobiona bardzo nowocześnie. Nastrój buduje dobrze dobrana muzyka (skomponowana przez ŚCIANKĘ oraz klimat wzorowany na filmach neo-noir. Wyraziste postacie (w szczególności doskonały Jacek Fedorowicz, a także Komando Miranda) doskonale rysują się na tle ciekawej fabuły. Trzeba jednak zwrócić uwagę, iż interaktywność projektu i jego schematowość (pewna urywkowość, która wynika z tego, że widz tnie fabułę na części według własnego uznania) nie daje pełnej możliwości popisu aktorskiego, co może być pewną wadą dla widzów przyzwyczajonych do długich, spójnych i „przewidująco” następujących po sobie scen.

W swoim przesłaniu SUFFERROSA rzuca krytyczne i prześmiewcze spojrzenie na współczesny kult piękna i biznes, który wokół tego kultu wyrósł. Przerysowane postacie oraz celne pointy dobrze oddając poglądy reżysera na „juwenalizujące” trendy dominujące w społeczeństwie zachodnim.

Dość pisania – korzystniej będzie, jeśli poświęcicie ten czas na wizytę w klinice doktora von Brauna. Innowacyjnych wrażeń z pewnością Wam nie zabraknie. Dodam tylko, że wkrótce nastąpi odsłona międzynarodowej (czytaj: angielskiej;) wersji filmu. Sądzę, że projekt zyska także na szerszej arenie rozgłos w błyskawicznym tempie. Trzymamy kciuki!

źródło: www.sufferrosa.com, www.rp.pl

]]> http://innogenerator.pl/2010/03/o-filmie-ktory-wspoltworzysz/feed/ 3 http://innogenerator.pl/2010/03/mamama-czyli-psycholog-projektuje-meble/ http://innogenerator.pl/2010/03/mamama-czyli-psycholog-projektuje-meble/#comments Wed, 03 Mar 2010 13:00:25 +0000 Tomasz http://innogenerator.pl/?p=1410 O tym, że da się doskonale połączyć naukę z biznesem świadczy nowy projekt mebli dla dzieci o nazwie „MAMAMA”, nad którym pracowali naukowcy z UAM w Poznaniu. Owoc: designerskie innowacje dla najmłodszych. A może dla ich rodziców?

Projekt MAMAMA został zainspirowany przez firmę Meble VOX, a stworzony z naukowcami z Zakładu Kognitywistyki UAM w Poznaniu. Był on oparty na założeniu, iż psycholog – kognitywista wie, czego potrzebuje dziecko do prawidłowego rozwoju, natomiast producent mebli potrafi odpowiadający założeniom mebel wyprodukować.

fot. Meble VOX, Łóżeczko MAMAMA

Meble w założeniu nie miały stanowić wizji „dorosłych” na temat tego, jak powinno być skonstruowane otoczenie dzieci, lecz miały odpowiadać poszczególnym fazom rozwoju dziecka. W tym celu naukowcy przeanalizowali szereg badań i publikacji związanych z rozwojem sensomotorycznym dzieci do lat 3, w tym badań wykonanych w naturalnych (nielaboratoryjnych) warunkach. Ich rezultatem było stworzenie projektu mebli multisensorycznych (czyli pisząc mniej naukowo: działających na wiele zmysłów).

Nie sposób dotrzeć do samego projektu, natomiast z pewnością wzięto w nim pod uwagę fazy rozwoju dziecka, takie jak np. faza oralna, w której to głównym narzędziem poznania świata przez dziecko są usta (i jest to naturalne w rozwoju – dziecko po prostu wszystko bierze do buzi, ponieważ tak „najczulej” poznaje świat). Do wykończenia mebli zastosowano mnogość materiałów, by stymulowały dziecko do eksploracji otoczenia, zaokrąglono i „zmiękczono” krawędzie, by zwiększyć bezpieczeństwo, dostosowano (obniżono) ich wysokość. Przykładowo, niektóre szczebelki w łóżeczku mają różną strukturę powierzchni (chropowatość). Rozwiązania były również projektowane pod kątem użyteczności dla rodzica.

Produkty MAMAMA zostały pierwszy raz zaprezentowane na targach Kind + Jugend w Kolonii i od razu odniosły sukces. Zostały zgłoszone do konkursu „Best Design Award” w kategorii World of Baby Furniture i znalazły się w finale. Również w Polsce doceniono projekt, który zwyciężył w konkursie „Machina Design Awards 2009″ w kategorii „Dla Dzieci”.

Czekamy, aż producent odsłoni więcej mebli ze swojej propozycji, niż tylko łóżeczko. Póki co wydaje się, że projekt doskonale wpasował się w obecnie panujące trendy: designu oraz nastawienia współczesnych rodziców na rozwój dzieci. Pochwalić należy również wykorzystanie współpracy biznesu z nauką i zaangażowanie naukowców z polskich uczelni. Okazuje się, że w często jeszcze nieodnowionych i starych budynkach uczelni tkwi doskonały potencjał biznesowy; nie trzeba wcale sięgać po uczelnie zagraniczne. Wykorzystanie tego potencjału zależy jednak tylko od pomysłowości i czasem wytrwałości przedsiębiorców. Projekt MAMAMA pokazuje, że warto.

źródła: www.meble.pl, www.meble.vox.pl, Machina Design Awards

Dlaczego piszę o PKP* na blogu dotyczącym innowacyjności? Ponieważ analiza chronologiczna działania tego przedsiębiorstwa doskonale pokazuje, jak można stać się innowacyjnym, by następnie – nie wiadomo z jakich powodów – cofnąć się w rozwoju o kilkanaście dobrych lat. Metaforycznie można by rzec: PKP się wykoleja.

źródło: mmpoznan.pl

Dawno, dawno temu jeździły po Polsce pociągi wolne, brudne i przepełnione. Charakterystyczna pomarańczowa tapicerka w drobną kratkę zapraszała każdego pasażera, by na niej usiadł i zaznał (nie)świeżości. I tylko nieliczni zadawali sobie pytanie: po co ktoś umieścił nad kanapami numery siedzeń, skoro i tak w tej dżungli panuje zasada: kto pierwszy, ten lepszy, a reszta niech stoi na korytarzu.

Aż pewnego dnia klienci zobaczyli światełko w tunelu: powstało PKP Intercity, spółka – jak się wydawało – dynamicznie się rozwijająca, wykorzystująca nowe technologie i narzędzia oraz podejście do klienta. Z innowacyjnych (jak na polskie wówczas warunki) rozwiązań należy wymienić m.in. e-rezerwację i możliwość zakupu biletów przez Internet, mobilne rozkłady jazdy, kino w pociągu itp. Pomysłowym i bardzo użytecznym zabiegiem było zamienienie niektórych pociągów pospiesznych w tzw. TLK, w których nowością była rezerwacja miejsc siedzących (numerki nad siedzeniami wreszcie wykorzystane!). Pozwoliło to przewidywać pasażerom podróż, rezerwować sobie miejsce i spokojnie wsiadać do pociągu. Cena różniła się nieznacznie: miejscówka kosztowała 3 zł (później: 5 zł). Oczywiście – bilety TLK można również było zakupić przez Internet, co jeszcze bardziej ułatwiało planowanie podróży.

Niestety. Nic, co dobre, nie trwa wiecznie. Wszedłem na e-IC, by zamówić miejscówkę TLK relacji Poznań-Kraków. Pusto. Pociągu nie ma. Dlaczego? Dzwonię, pytam i dowiaduję się, że pociągi TLK jeżdżą teraz bez miejscówek. Zamieniły się zatem w stare pociągi pospieszne (chociaż nazywają się: TLK) i… podrożały. Powraca zatem niepewność miejsca w pociągu, wystawanie przy kasie, rozmowa z miłymi bądź mniej miłymi kasjerami i wielkie rozżalenie pasażerów. Niewiele pomoże nowa strona TLK, która miga wieloma kolorami. W odbiorze klientów: znowu szarość.

A co jeżeli chodzi o same pociągi? Pojawiły się pieniądze z UE to i pojawiło się też trochę całkiem ładnie wyglądających i wygodnych składów. Ktoś ponoć nawet słyszał o pociągach, które przekroczyły zawrotną prędkość 100km/h. Polskie koleje jednak jakoś się rozwijają, ale co z tego, skoro inne państwa robią to samo tylko szybciej?

Co o tym wszystkim można myśleć? Smutne, że dobre innowacyjne ruchy przedsiębiorstwa, które pozytywnie wpływały na wygodę klientów i wizerunek przedsiębiorstwa zostały uwstecznione. Coś się otworzyło, by ktoś to z hukiem zamknął. No pewnie: bo po co komu lepiej, sprawniej, szybciej?! Niech będzie po staremu. Niech żyje stęchły zapach wsteczności. Pomarańczowe tapicerki w kratę – jeszcze tylko Wy musicie powrócić!

* Pisząc o PKP, mam na myśli wszystkie spółki „kolejowe”, które pączkowały w Polsce w ostatnim czasie (PKP PR, IC i inne), nie wdając się w ich rozróżnianie [w końcu to i tak "jedno i to samo drzewo";]