Według różnych źródeł erę kina rozpoczynają inne daty. My przyjmiemy rok 1895 – czyli rok w którym publicznie odtworzono minutowy film braci Lumiere. Film przedstawiał wyjście robotników z fabryki tychże braci.

Przyjęcie tej daty nie oznacza, iż pomijamy znaczenie stworzenia aparatu do kręcenia scen ruchomych Edisona (1892) czy zapis krążenia w kółko w parku uwiecznionej w 1888 roku przez Louisa Aime Augustin Le Prince’a (najstarszy znany zapis filmowy zatytułowany Roundhay Garden Scene). Ot przyjęliśmy sobie jakąś datę.

Dla IG najważniejsza jest nie data a pytanie: co stało za tą innowacją? Jaki wynalazek lub jakie zjawisko otworzyło przed ludzkością możliwość rejestrowania wydarzeń, inscenizacji czy przekazu informacji.

Kluczowy dla filmu jest ruch. I niby rzecz oczywista, ale to osiągnięcie tego efektu czyli pokazanie serii nieruchomych obrazów w taki sposób aby oko odebrało je jako ruch, stworzyło kino. W każdym razie kino nieme.

Wciąż uważa się, że dla postrzegania ruchu, ważna jest częstotliwość z jaką zmieniane są poszczególne klatki obrazów. Bezwładność oka, bo tak nazywa się zjawisko, o którym piszemy, powoduje, iż oko nie wychwytuje zmiany klatki (przeskoku) jeśli następuję ona szybciej niż co 0,1 sekundę. Zmiany obrazów o takiej częstotliwości są odbierane jako płynny ruch.  W 1988 r. dwójka naukowców wskazała na inne źródła postrzegania ruchu. Livingstone i Hubel przedstawili teorię wg której opis obrazu do mózgu przekazany jest dwoma drogami: wielko- i drobnokomórkową. Wielkokomórkowa ścieżka pozwala postrzegać obiekty w przestrzeni, pomaga obserwować dalszą i bliższą perspektywę i zauważać ruch. W przypadku bardzo drobnych zmian na obrazach ujętych w klatkach filmowych oko nie widzi różnicy stąd ciąg tych zmian może być uznany za ruch. Ufff i tyle teorii.

Wróćmy, więc do Edisona. Edison stworzył Kinetoskop. Trochę bardziej zaawansowaną wersję fotoplastykonu. Fotoplasytkon pozwalał na oglądanie zdjęć tworzących historię siedząc przy jednym stanowisku. Stanowisk w fotoplastykonie było 25 stąd i zdjęć można było obejrzeć 25.

Kinetoskop pozwalał obejrzeć mnogą ilość zdjęć ruchomych na jednym (i tylko jednym!) stanowisku. I tak pierwszy zarejestrowany w ten sposób obraz to zapis kichnięcia jednego z pracowników Edisona. Prawda że scenariusz zachwyca po dziś dzień:)?

Innym wynalazkiem XIX wieku był np. fenakistiskop autorstwa Josepha Plateau. Urządzenie stanowiła tarcza z nadrukowaną sekwencją obrazków. Pomiędzy każdym obrazkiem znajdowała się szczelina. Użytkownik tego wynalazku kierował obrazki w stronę lustra przed którym stał, a sam patrzył się w stronę lustra przez szczelinę. Obracając tarczą przez zmieniające się szczeliny widział zmieniajace się obrazy. Ukazywał się w ten sposób mniej więcej taki obraz:

Warte wspomnienia są  również prace Eadwearda Muybridge nad sfotografowaniem w ruchu zwierząt w szczególności koni w biegu. Muybridge pracował nad techniką zdjęć obiektów w ruchu, m.in. eksperymentował z chemikaliami używanymi w fotografii, aby skrócić czas naświetlania zdjęcia. Muybridge postanowił również skorzystać z więcej niż jednego aparatu, aby uzyskać zdjęcia z jednej sekwencji ruchu.  Zdjęcia Muybridge przeszły do historii fotografii i pop-artu jak te poniżej: Galopująca Sallie i Kobieta schodząca po schodach.

A potem powstał on – kinematograf i wszystko nabrało tempa. Wynalazcy ścigali w udoskonalaniu kinematografu tworząc jednoczesnie sztukę filmową. Pierwsze filmowe przedstawienia miały miejsce głównie  na targach i wystawach. Oprócz rejestrowania samego obrazu zaczęto jednak tworzyć też historyjki (za pierwowzór filmu fabularnego uznawany jest L’arroseur arrose’ – ogrodnik polany od braci Lumiere). Pierwsze 30 lat ery kina przebiegało jednak w cichej atmosferze. Dopiero w 1923 roku znaleziono sposób by pożenić obraz z dźwiękiem. Ale o tym może przy innej okazji.

źródła:

http://www.wikipedia.org/

www.kopernik.org.pl

swiatobrazu.pl

http://www.precinemahistory.net/

Tym artykułem chcemy kontynuować naszą serią „Innowacje w” – warto jest podpatrywać i uczyć się, jak „to” robią najwięksi gracze i zastanowić gdzie w naszych działaniach możemy wykorzystać doświadczenia, w tym wypadku, Google Inc.

Google Inc. powstało w 1998r. Założycielami byli dwaj stypendyści Uniwersytetu Stanford: Larry Page oraz Sergiej Brin. Zaczęło się od znanej większości Polakom przeglądarki (nie wszędzie Google ma prawie 100% udział w rynku, np. w Czechach rządzi lokalna seznam.cz), przez produkty wspierające pozycjonowanie i reklamę oraz takie, które pozwalają agregować różnego rodzaju dane: zdjęcia (Picasa), lokalizacje (GoogleMaps) czy treści internetowe (GoogleReader). Portfolio produktów Google cały czas się powiększa. Listę produktów Google można znaleźć tu.

Wśród pierwszych 20 zatrudnionych znalazła się Marissa Mayer. Była tam pierwszą kobietą inżynierem. Dziś odpowiada za dział Search Products & User Experience i jest wiceprezesem firmy. Jakiś czas temu Marissa Mayer przedstawiła zasady innowacyjności, które wg niej są podwalinami tego, czym dziś jest Google. To one determinują styl pracy w słynnym Googleplex.

1.Innowacja, nie ciągła perfekcja – Google wprowadza na rynek nawet produkty niedoskonałe po to, aby z pomocą rynku je udoskonalać. W ten sposób niweluje również ryzyko, które ponoszą firmy pracujące nad koncepcjami, aż osiągną perfekcję – zmarnowanie czasu i zasobów na „idealny produkt”, który się nie przyjmie.

2. Pomysły pochodzą zewsząd – W Googleplex pracownicy mogą zamieszczać swoje nowe pomysły na jednej liście, wszyscy mogą je komentować czy rozwijać. Taka ciągła burza mózgów. Pomysły jednych są inspiracją na rozwiązania dla innych. Tu warto w ogóle zwrócić uwagę na klimat pracy w Googleplex. Część z Was mogła gdzieś już się spotkać ze zdjęciami tego miejsca. Myślę, że jest to wciąż bardzo ciekawa forma inicjowania kreatywności wśród pracowników, choć na pewno nie jedyna i nie wszędzie ma zastosowanie. Zdjęcia można zobaczyć np. tu.

3. Licencja na podążanie za marzeniami – „We let engineers spend 20% of their time working on whatever they want, and we trust that they’ll build interesting things” – 20 % czasu pracownicy Google mogą pracować i zajmować się czym tylko chcą, a firma liczy, że coś fajnego z tego wyniknie. I tak się dzieje. Po 11 września jeden z inżynierów, szukając informacji o tym, co się dzieje przeszukiwał kilka stron jednocześnie. Wtedy pomyślał o narzędziu, które by to robiło automatycznie – tak powstał Google News.

4. Modyfikuj projekty, nie zabijaj ich. Pracownicy Google sądzą, że jeśli temat jest na tyle ciekawy i dobry, że zaczynają się nim zajmować inżynierowie, to czasem nawet negatywna odpowiedź rynku nie oznacza końca projektu. Oznacza raczej to, że nad projektem trzeba usiąść, zmodyfikować go i dostosować do tego, czego rynek oczekuje.

5. Dziel się tak dużą liczbą informacji, jak tylko możesz. Dzielenie się wiedzą jest bardzo ważną częścią procesu innowacji. W Google pracownicy na początku każdego tygodnia piszą maila o tym, co zrobili ostatnio. Takie informacje są gromadzone i indeksowane po to, aby za jakiś czas każdy mógł sprawdzić, kto zajmuje się daną sprawą i nie zaczynać pracy od zera, a raczej skorzystać z wiedzy i doświadczeń innych osób.

6. Użytkownicy, Użytkownicy, Użytkownicy – Zadbaj o użytkowników, a pieniądze przyjdą same. Tak twierdzi Marissa. Albo produkt będzie tak dobry, że użytkownicy będą w przyszłości skłonni za niego zapłacić, albo tak powszechny, że zarobić będzie można na reklamach. Tak czy siak, biznes internetowy potrzebuje użytkowników. Proste? Chyba jednak nie do końca…

7. Twarde dane. Często w firmach podejmuje się decyzje funkcjonalne i designerskie na podstawie tego, co lubią pracownicy, czy zarządzający. Jakie kolory, kształty itd. Ich decyzje są naznaczone prywatnymi uczuciami. Błąd! Należy sprawdzić czego chce/potrzebuje użytkownik, robić testy i wprowadzać to czego oczekuje rynek. Na podstawie badań i twardych danych – nie własnych odczuciach.

8. Kreatywność kocha przeciwności. Inżynierowie uwielbiają zadania oznaczone znakiem „niemożliwe”. Szukanie sposobu, jak z niemożliwego przejść do konkretnego rozwiązania jest tym, co pcha innowacje do przodu.

9. Jesteś genialny? Zatrudnimy Cię! I chyba najważniejszy punkt w każdej innowacyjnej firmie – a może i w każdym biznesie w ogóle – Ludzie. Google tak własnie zachęca pracowników – jesteś dobry? Pracuj z nami, a będziesz pracował nad nowymi rozwiązaniami, mając do dyspozycji całą gamę pomocy. Można zaczynać od zera samemu (tak jak Google zaczęło), ale można też przyłączyć się do zespołu, który od razu może w pełni wykorzystać Twój potencjał. Zabrzmiało trochę jak reklama, prawda;)? – niezamierzenie, coś w tym po prostu jest.

W tych wszystkich punktach myślę, że ważna jest jedna rzecz, która do mnie jakoś najbardziej przemawia: innowacje to codzienna praca. Cierpliwość. Kontynuacja. To pełen etat. Praca wsparta odpowiednimi decyzjami, ludźmi i podejściem biznesowym może zatrybić tak, jak miało to miejsce w przypadku Google. Niekoniecznie trzeba pracować w Google, żeby być innowacyjnym, ale gdziekolwiek to się robi, trzeba mieć jasno postawiony cel i narzędzia, którymi chce się ten cel realizować i naprawdę ciężko pracować.

Źródła:

http://www.time.com/time/photoessays/2006/inside_google/4.html

http://www.fastcompany.com/article/marissa-mayer039s-9-principles-innovation

http://en.wikipedia.org/wiki/Googleplex

O pieniądzach nie należy mówić – trzeba je mieć . Zarządzanie domowym budżetem to dla wielu osób duże wyzwanie. Musimy pamiętać o rozliczeniach, rachunkach, podejmować decyzje, ile pieniędzy chcemy oszczędzać czy inwestować, a ile konsumować. Czy innowacje finansowe mogą nam w tym pomóc?

Na wstępie zaznaczę, że innowacje finansowe to bardzo szeroki temat i nie jesteśmy w stanie wyczerpać go w jednym wpisie. Innowacjom może podlegać: pieniądz, czy środek płatniczy od wymiany towarowej, przez rozwój wymiany za kruszec – monety, pieniądz papierowy, bezgotówkowy i elektroniczny, jak również metody i narzędzia inwestowania – pierwowzory instrumentów pochodnych znane były w starożytnej Grecji, a opcje pojawiły się w Holandii w XVII w. w czasach pierwszej bańki spekulacyjnej, tzw. bańki tulipanowej.  Innowacje mogą się również pojawić wśród kanałów, przez które zarządzamy finansami i podejmujemy decyzje inwestycyjne, gdzie swój największy udział ma zapewne Internet.

Jeśli ktoś jest inwestorem to zapewne bacznie obserwuje rynek i sprawdza, w jaki nowy sposób może zarobić pieniądze. Przedsiębiorstwa wykorzystują innowacje do lepszego zabezpieczenia swoich funduszy czy zmniejszania ryzyka działalności np. przy transakcjach walutowych itd. A jak innowacje finansowe wdzierają się w nasze codzienne życie i obowiązki?

Zbliżeniowe karty płatnicze

Już od roku w Polsce. W dwóch wersjach PayWave (VISA) i PayPass (MasterCard). Istnieją również karty wymagające doładowania. Jak działają? Przy płatnościach do 50 zł właściciel karty zamiast wpisywać pin czy potwierdzać transakcje podpisem może zbliżyć swoją kartę do odpowiedniego czytnika. (Terminale są zabezpieczone przed wielokrotnym obciążeniem konta w przypadku przypadkowego zbliżenia karty więcej niż raz.) Sama karta wyposażona jest w pasek magnetyczny i mikroprocesor, który umożliwia takie jej wykorzystanie. W przypadku płatności powyżej 50 zł sposób potwierdzenia jest taki sam jak w starych kartach.

Wydaje się przydatne prawda? Rano przed pracą wpadam do kiosku po gazetę i płacę w 5 sekund.  A jaka jest rzeczywistość? Po pierwsze terminale nie zawsze są skonfigurowane tak, aby można było korzystać z obu systemów (ja mam paywave, a Pani w sklepie osiedlowym ma skonfigurowany terminal do współpracy z paypass). Po drugie terminale nie są jeszcze zbyt powszechne – możemy nimi płacić w Żabce, Kolporterze, McDonaldzie czy Empiku (czyli tak naprawdę nie w sklepie osiedlowym). Po trzecie te sklepy to tylko teoria – bardzo często nie można płacić w ten sposób nawet w tych punktach w których według Visy czy Mastercard powinno być to możliwe.  Jednakże gdy (jeśli;) system się w Polsce upowszechni, to nasze małe zakupy mogą stać się rzeczywiście szybsze i sprawniejsze (dla osób, które – tak jak ja – w coraz mniejszym stopniu korzystają z tradycyjnych pieniędzy). Ciekawi mnie tylko, ile osób, które wymieniły niedawno kartę do konta BZWBK <30 jest świadoma tego, co nosi w portfelu  i chociaż raz skorzystała z tej jakby nie było innowacji? [w Polsce do końca 2009 wydano około 100 tyś kart Paywave].

Płatności mobilne

Niektórym mogą kojarzyć się z płatnościami typu audiotele czy poradami wróżek na komórkę, ale to dopiero początek płatności mobilnych. Faktem jest, że zaczęło się od smsów.

Początkowo można było smsem wysłać zgłoszenie na konkurs czy zagłosować w telewizyjnym quizie. Przez komórki dokonywano wyborów najlepszych zespołów np. na Eurowizji:). Potem nastał czas na usługi na komórkę – dostęp do serwisów, informacji (wspomnianych wróżek), doczekaliśmy się też  kodów promocyjnych upoważniających nas do zniżek (myślę, że niejeden artykuł powstał już na temat marketingu mobilnego). I przyszedł czas na bardziej zaawansowane m-płatności.

Tu warto się zatrzymać: M-płatności to płatności bezgotówkowe zawierane za pomocą urządzeń mobilnych – głównie telefonów komórkowych (ale również za pomocą przenośnych komputerów). Jest już ich tak naprawdę sporo, a wciąż pojawiają się nowości w tej dziedzinie. M-płatności mogą być dokonywane przez Internet (przy wykorzystaniu wspomnianych już smsów), w punkcie sprzedaży (na stacji, w sieciowym czy osiedlowym sklepie spożywczym, przy automacie z napojami) czy między użytkownikami systemu.  Mogą dotyczyć mikropłatności, czyli transakcji opiewających na małe kwoty (kilka złotych) lub na wyższe sumy. Mogą działać w systemie pre-paid i post-paid. Prepaidowe płatności wymagają doładowania wirtualnego konta ( tzw. elektronicznej portmonetki – o niej trochę więcej już za chwilę), z którego potem dokonywane są płatności lub – tak jak do tej pory – można doładować sobie telefon i wykorzystać je na rozmowy lub na płatności (płacąc smsami za różnego rodzaju usługi).  Postpaid umożliwia nabycie towaru najpierw, a obciążenie konta następuje na koniec okresu rozliczeniowego (obciążenie naszego konta abonenckiego i doliczenie wartości transakcji smsowych do rachunku lub przy wykorzystaniu karty kredytowej).

E- portmonetka – co to jest?

Wysłanie smsa i otrzymanie za to dostępu do artykułu na stronie jakiegoś dziennika nie jest niczym nowym, ale już korzystanie z telefonu jak z portfela jak najbardziej. Wyobraźmy sobie że idziemy do kawiarni zamawiamy kawę i… przychodzi nam zapłacić 7 zł, a my nie mamy ze sobą drobnych. Znamy już odpowiedź sprzedawcy: „płatność kartą od 20 zł”. Najpewniej zrezygnujemy z kawy… jeśli nie znamy m-płatności. Firma mPay, a wkrótce również easypay, obsługuje transakcje wykorzystujące komórkę. Klient może zapłacić za zakupiony towar w podobny sposób w jaki doładowuje się komórkę. Najpierw należy zainstalować na swojej komórce oprogramowanie, w trakcie transakcji logujemy się do systemu, wpisujemy kod sprzedawcy – otrzymujemy opis transakcji i kwotę. Jeśli wszystko jest ok, podajemy pin i zatwierdzamy transakcję.

Wcześniej oczywiście należy doładować swoje konto – swój elektroniczny portfel. Ważna jest tu również technologia łączenia się z terminalem sprzedawcy – czy będziemy to robić przez kartę SIM (w procesie płatności obecny jest operator telefonii komórkowej, co może wpłynąć na cenę takiego rozwiązania ) czy może w przyszłości przez bluetooth?

No i mała krytyka rozwiązania: jak zwykle przy nowościach nie jest to wciąż bardzo popularne. Co z tego, że wpłacę na moją elektroniczną portmonetkę 100 zł, jak nie będę miała gdzie nimi zapłacić ( już nie mówiąc o tym, że zamrożę sobie środki pieniężne, nie mogąc nimi dowolnie dysponować). Przykładowo w Gdyni, Bydgoszczy i Lublinie mPay ma podpisane umowy tylko z 5 a sec – siecią pralni chemicznych. W Warszawie takich miejsc jest już sporo – można poeksperymentować. Druga kwestia to koszt – płacąc za towar w teorii nie płacę żadnej prowizji – w praktyce płacę operatorowi telefonii za połączenie się z systemem (+kilka innych opłat, np. za przelanie środków innemu użytkownikowi). Ostatni ważny aspekt to czas: w przypadku jakichś perturbacji u operatora możemy chwilę poczekać na weryfikację transakcji, a w kolejce po bilety MPK w godzinach szczytu narażamy się na gniew kolejki za nami…

Nie zapominam o plusach: taki system pozwala płacić naprawdę małe kwoty i naprawdę zaczyna znikać konieczność noszenia ze sobą pieniędzy. System pozwala również kontrolować nasze wydatki lub rodzicom wydatki dzieci, które nie mają jeszcze swojego konta w banku.

Social lending

Powstało w Polsce już kilka stron oferujących social lending – pozabankowy obrót pożyczkami przez Internet- pożyczek takich udzielają użytkownicy serwisu. Pierwszy serwis typu social lending to brytyjska Zopa (2005)- w Polsce szlak przetarł Kokos.pl. (2008) Od czasu jego powstania dorobiliśmy się jeszcze kilku serwisów: finansowo.pl; monetto.pl  oraz smava.pl (która to akurat jest polską odsłoną niemieckiego serwisu). Ciekawe są losy tych portali – monetto.pl na początku tego roku zakończyło działalność, a finansowo.pl przejęło smava.pl. Prawdopodobnie nie nastąpi połączenie, a prędzej podział między siebie róznych segmentów rynku. Rynku, który szacowany jest na około 45 mln złotych.

Idea na świecie jest nowa i nie nowa – pożyczenia pieniędzy nie przez banki, a prywatne osoby to normalny sposób pozyskania źródeł – podpisywanie jednak umowy pożyczki z wirtualnym partnerem jest czymś niezwykłym.  Takie rozwiązanie tworzy pole dla oszustów i zapewne to stało się przyczyną upadku monetto.pl (które nota bene startował z hasłem: „teraz banki mogą Cię pocałować”). Weryfikacja użytkowników to sprawa bardzo trudna. Jedna kwestia to sprawdzenie czy dana osoba istnieje, a druga – jaką ma zdolność kredytową. Serwisy w różny sposób starają się zabezpieczyć interesy swoich klientów – sprawdzanie czy konto bankowe użytkownika istnieje, współpraca z Biurem Informacji Kredytowej czy wewnętrzne systemy scoringowe i ratingowe.

Czy to wszystko daje gwarancję spłaty udzielonej przez nas pożyczki? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć, ale ryzyko jest na pewno istotne, z drugiej strony widać jednak stopniowy rozwój pożyczek internetowych w Polsce – Kokos.pl ma już prawie 100 tys. użytkowników, wszystkie serwisy pożyczają coraz większe kwoty. Jaki będzie następny krok? Zintegrowany dla wszystkich serwisów rodzaj podpisu elektronicznego, możliwość weryfikacji zeznań podatkowych w celu oceny zdolności kredytowej użytkowników? Czy bankowość ma szansę całkowicie przenieść się do Internetu? Ja w to wciąż wątpię – o swoich finansach i decyzjach inwestycyjnych wciąż wolę porozmawiać z partnerem siedzącym po drugiej stronie stołu.

Decyzje finansowe są elementem naszego codziennego życia – innowacje mają ułatwiać nam życie i w wielu przypadkach myślę, że tak jest – krótsze procedury, szybkość, wygoda. Z drugiej strony pojawił się nam dodatkowy problem – wyboru kanału transferu naszych pieniędzy i troska o nasze bezpieczeństwo. I o to ostatnie powinni zadbać innowatorzy.

Źródła:

www.skarbiec.biz; www.paypass.pl; www.visa.pl; www.e-mentor.edu.pl; www.smava.pl; www.kokos.pl; www.finansowo.pl; www.pb.pl

]]> http://innogenerator.pl/2010/04/finno-inno-czyli-innowacje-finansowe-nie-takie-straszne/feed/ 4 http://innogenerator.pl/2010/03/o-filmie-ktory-wspoltworzysz/ http://innogenerator.pl/2010/03/o-filmie-ktory-wspoltworzysz/#comments Fri, 19 Mar 2010 22:41:50 +0000 Tomasz http://innogenerator.pl/?p=1471 Więcej niż tylko film. Więcej niż tylko gra. To SUFFERROSA. Gdyby istniała kategoria OSKARÓW dla filmu interaktywnego, z pewnością dostałby go Polak Dawid Marcinkowski. Stworzył on filmowy eksperyment, w którym widz ma wpływ na opowiadaną historię. Welcome to the clinic…

„And the Oscar goes to… Dawid Marcinkowski!” – bezapelacyjnie. Za stworzenie filmu, w którym widz jest reżyserem. Być może kiedyś Akademia Filmowa pomyśli o stworzeniu kategorii „Interactive movie”. A dlaczego my o tym piszemy? Ponieważ film już dawno nie był tak innowacyjny w swoim zamyśle. SUFFERROSA może być wielkim krokiem milowym w historii współczesnego kina. Wszystko dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii.

Nowatorskie dzieło Dawida Marcinkowskiego jest dostępne w Internecie, zupełnie za darmo, w ramach projektu NON-PROFIT, w którym zgodzili się wystąpić m.in. tacy aktorzy, jak Beata Tyszkiewicz, Jacek Fedorowicz, Agnieszka Maciąg, Katarzyna Paskuda. Po wejściu na stronę filmu zostajemy zaproszeni do kliniki, którą będziemy poznawać wcielając się w rolę detektywa. Przed nami nie lada tajemnica – poszukujemy niejakiej Rosy von Braun, która zaginęła. Czy aby na pewno? A może została poddana… rejuwenalizacji, czyli zabiegowi odmładzania, który jest możliwy właśnie w zwiedzanej klinice. Wątek się gmatwa i to widz musi go rozplątać.

Nie czyni tego biernie. Postępując za historią, widz wybiera jej kolejne odsłony, decydując się na ruch – na przykład wybierając pomieszczenie, wejście, wyjście czy piętro kliniki. Co więcej – akcja toczy się w czasie rzeczywistym, zatem po powrocie do pomieszczenia, w którym już byliśmy, możemy zastać kogoś lub coś innego. To widz decyduję, którą część historii i kiedy zechce poznać. Wszystko to w sposób łańcuchowy ma wpływ także na zakończenie filmu.

Wizualizacja SUFFERROSA jest zrobiona bardzo nowocześnie. Nastrój buduje dobrze dobrana muzyka (skomponowana przez ŚCIANKĘ oraz klimat wzorowany na filmach neo-noir. Wyraziste postacie (w szczególności doskonały Jacek Fedorowicz, a także Komando Miranda) doskonale rysują się na tle ciekawej fabuły. Trzeba jednak zwrócić uwagę, iż interaktywność projektu i jego schematowość (pewna urywkowość, która wynika z tego, że widz tnie fabułę na części według własnego uznania) nie daje pełnej możliwości popisu aktorskiego, co może być pewną wadą dla widzów przyzwyczajonych do długich, spójnych i „przewidująco” następujących po sobie scen.

W swoim przesłaniu SUFFERROSA rzuca krytyczne i prześmiewcze spojrzenie na współczesny kult piękna i biznes, który wokół tego kultu wyrósł. Przerysowane postacie oraz celne pointy dobrze oddając poglądy reżysera na „juwenalizujące” trendy dominujące w społeczeństwie zachodnim.

Dość pisania – korzystniej będzie, jeśli poświęcicie ten czas na wizytę w klinice doktora von Brauna. Innowacyjnych wrażeń z pewnością Wam nie zabraknie. Dodam tylko, że wkrótce nastąpi odsłona międzynarodowej (czytaj: angielskiej;) wersji filmu. Sądzę, że projekt zyska także na szerszej arenie rozgłos w błyskawicznym tempie. Trzymamy kciuki!

źródło: www.sufferrosa.com, www.rp.pl

]]> http://innogenerator.pl/2010/03/o-filmie-ktory-wspoltworzysz/feed/ 3 http://innogenerator.pl/2010/02/piwne-innowacje-anheuser-busch/ http://innogenerator.pl/2010/02/piwne-innowacje-anheuser-busch/#comments Sun, 28 Feb 2010 20:07:00 +0000 Krzysztof http://innogenerator.pl/?p=1444 Jestem pewien, że część osób widzących ten tytuł będzie oczekiwała tekstu, z którego można się dowiedzieć, jak wyprodukować piwo, po którym nie trzeba biegać do toalety albo takie, które wywołuje znacznie szybciej zamierzone efekty. Nie o tym jednak będzie mowa.  W Polsce firma Anheuser-Busch raczej nie jest znana, ale o jej flagowym produkcie Budweiser z pewnością każdy słyszał. Ile w tym „piwie” innowacji?

Patrząc na samą nazwę firmy można w ciemno strzelać, że powstała w Niemczech lub okolicach. Otóż nie! Firma powstała w 1860 w St. Louis, ale faktem jest, że jej założycielem był Niemiec Eberhard Anheuser. Po kilku latach działalności jako partner dołączył do firmy zięć Anheusera – Adlphus Busch.

Nie chciałbym tutaj opisywać historii tej firmy, ale prawda jest taka, że – pod względem rozwoju przemysłowego – AB w branży piwowarskiej jest jak Ford w branży motoryzacyjnej. Jako pierwsi użyli pasteryzacji, aby utrzymać piwo dłużej świeże. Jako pierwsi użyli sztucznego chłodzenia i jako pierwsi zaczęli masowo lać piwo do butelek.

Teraz już ciężko wymyślić coś tak nowego jak chłodziarka i zanim napiszę o zasadach związanych z innowacjami, które pozwalają im utrzymać się na topie, zobaczcie jedną z reklam Budweisera. Moją ulubioną!

Waaaaazzzzaaaaa. Właściwie to dlaczego wszyscy nie robią takich fajnych spotów? Wtedy naprawdę bym się wkurzał, gdyby ktoś przerywał mi reklamy puszczając jakiś film.

Czas na lekcje innowacyjności prosto od Anheuser-Busch:

1. Strategiczne cele określone są w możliwie prosty sposób.

AB jako największy na świecie wytwórca piwa ma bardzo prosto sformułowane cele strategiczne. Wzrost udziału w rynku piwa i wzrost udziału wśród konsumentów piwa. I tyle.  Klienci przestawiają się na ich produkty. Budweiser pity jest w nowych miejscach. Coraz więcej ludzi w ogóle zaczyna sięgać po piwo. Proste! Skoro coś jest powiedziane w prosty sposób, to od razu zostaje zapamiętane i wiadomo, na czym skupić swój wysiłek. Oczywiście od razu wykreśla się rzeczy nieważne, czyli wszystko co znajduje się poza tą listą.

2. Definicja strategii innowacyjności.

AB wyróżnia dwie strategie innowacji produktowych. Uważam, że nie ma tutaj nic odkrywczego, ale jak to na lekcjach bywa, czasami pewne rzeczy trzeba sobie odświeżyć i utrwalić.
Pierwszą grupa są renowacje, czyli poprawianie lub modyfikowanie produktów już istniejących. Drugą grupą są innowacje, które zawierają całkowicie nowe produkty. Jak mówi firma: „Nie da się zbudować domu, gdy fundamenty zaczynają się walić”.

3. Prosty, ale rozbudowany proces innowacji.

AB dzieli innowacje na stadium początkowe (front-end) i końcowe (back-end) procesu innowacji. W stadium początkowym pod uwagę brane są doświadczenia klientów, formułowanie pomysłów, klasyfikowanie pomysłów, itp. Stadium początkowe, ze względu na to, że nie jest fazą powtarzalną, jest bardziej rozmyte i nie ma z góry ustalonych etapów. Natomiast stadium końcowe musi już przebiegać zgodnie z ustalonymi regułami.

4. Patrzenie na rzeczy z nieoczywistej perspektywy.

Firma wykorzystuje strategię platformową. Stworzyli bazę produktów, o która opierają swoje nowe produkty. To pozwala wykorzystać pełny potencjał marki. Innym przykładem wykorzystania strategii platformowej jest Apple, które tworząc iPoda otworzyło sobie drogę do rozwijania obecnych produktów i tworzenia również całkiem nowych. Stąd obecnie mamy całą serię tych produktów. W AB taka platformą są produkty Bud.

Po co właściwie takiej firmie jak Anheuser-Busch potrzebne są jakiekolwiek innowacje? W zasadzie to mają super produkt znany od lat, lubiany przez miliony i cała firma mogłaby usiąść spokojnie i patrzeć tylko na zmieniające się liczby na kontach. Piwo jest produktem o bardzo długim cyklu życia i przy tradycyjnej recepturze wprowadzanie nowości nie jest pożądane, bo chyba nikt nie chciałby, żeby jego ulubione piwo pewnego dnia całkowicie zmieniło smak, bo firma akurat postanowiła zastosować jakiś nowy składnik.

To gdzie w takim razie jest miejsce na innowacje? Wszędzie dookoła butelki piwa. Nowe technologie przyspieszające produkcję. Nowe techniki pasteryzacji pozwalające zachować smak przez dłuższy czas. Obniżanie kosztów produkcji. Optymalizacja logistyki. Czy w końcu tworzenie nowych produktów bazujących na sprawdzonej recepturze. Przykładów można mnożyć i mnożyć. Ważne jest, że niezależnie od branży rozwój przez innowacje nie tylko pozwoli utrzymać się na rynku, ale też poprawić swoją pozycję, a AB jest tego doskonałym przykładem.

źródło: blogs.hbr.org

Zaproszenie. Wieczór. Promocja świeżego designerskiego pisma TAKE ME. Tradycyjna potańcówka-podrygiwaczka do mniej tradycyjnych alternatywnych brzmień. A wśród tego wszystkiego on – niby niepozorny, niby zwykły projektor. Średnica soczewki projektora porażająca – mniej więcej wielkości podstawy pięciolitrowej puszki z piwem. Rzuca coś na ścianę. Nie – na trzy ściany [po to taka średnica]. Jakieś dziwne kolory. Bez ładu i składu. To tak na pierwszy rzut oka.

Intrygujące rzeczy wymagają jednak zgłębienia. Zatem zacząłem kopać głębiej i odkryłem kilka niezwykłych właściwości tego dzieła. Okazało się, że jest to wizualizacja interaktywna i dynamiczna. By ją wzruszyć, należało zakryć cieniem [wejść w strumień światła projektora] w całości jeden (lub kilka) z kolorów rzucanych na ścianę.

Wówczas zaczynała się kaskada efektów świetlnych – różnych zależnie od tego, który z kolorów się zakryło. Można się zatem było bawić, tworząc przeróżne kombinacje zlewających się efektów rzucanych na ścianę. Co więcej, projekt został w pełni architektonicznie dostosowany do przestrzeni, w której był prezentowany – wzory i kolory nie są przypadkowe. Najpierw cała przestrzeń (trzy prostopadłe ściany z oknami) została zmierzona, dane zostały wprowadzone w komputer i następnie zaprogramowane tak, by efekty wizualne wpasowały się w przestrzeń. Oto kilka ich ujęć:

Wrażenia, które wywarł na mnie ten projekt, określiłbym jako: totalne, zaskakujące i „funowe”. Osobiście bardzo lubię gościć na takich wydarzeniach, które oprócz spotkania z ludźmi, muzyki, strawy i napojów wszelakich, serwują także odrobinę kreatywności. Tym razem z dodatkiem innowacyjności.

Zapraszam również na krótki film o realizacji tego projektu (http://www.vimeo.com/8262403)

interactive visuals from szymon kabala on Vimeo.

źródło: własne; zdjęcia udostępnione za zgodą Autorów

Posłowie: jeśli ktoś jest zainteresowany podobnym projektem, chętnie skontaktujemy Was z Twórcami.

Pewien czas temu znajomy opowiedział mi zabawną historię o pewnej firmie. W firmie tej prowadzone były spotkania, których jednym z celów było przedstawienie oraz wprowadzenie kultury feedbacku. Pracownicy mieli swobodnie wyrażać swoje poglądy na temat funkcjonowania przedsiębiorstwa. Mieli dzielić się tym co im się podoba, co podoba się mniej i co można zmienić, aby wszystkim żyło się lepiej. Należy jeszcze zaznaczyć, że spotkania te organizowane były dla pracowników niższego poziomu. Oczywiście wszyscy mieli wątpliwości co do sensu takiego „krytykowania” i obawiali się ewentualnych konsekwencji. No bo teoretycznie po co kogoś trzymać, skoro tylko wytyka błędy? Aż pewnego dnia znalazł się pewien śmiałek, który postanowił przejść się do swojego przełożonego i przedstawić mu swoje sugestie i propozycje zmian w firmie. Co usłyszał w odpowiedzi od swojego szefa? „Dobra, dobra – wracaj do pracy” … i tyle z całej kultury feedbacku.

źródło: sxc.hu

Piszę o tym, aby pokazać jak ważne jest, aby wszyscy w strukturze firmy byli przychylni innowacjom. Bo co da, że wszyscy będą pracować nad nowymi rozwiązaniami, które szef i tak odrzuci. Szkoda czasu! Poniżej przedstawiam listę 12 rzeczy, w które szefowie firmy powinni wierzyć i które powinni robić.

„Proinnowacyjny” szef:

1. Nie tylko wymyśla, ale również robi nowe rzeczy.

2. Traktuje innowacyjność na zasadzie import-export. Próbuje przynosić pomysły z zewnątrz organizacji, czy grupy ludzi. Pokazuje innym swoje idee. Miesza je ze sobą.

3. Tworzy miejsca, które swoją atmosferą będą pobudzać ludzką twórczość.

4. Traktuje swoje poglądy jako “stanowcze, ale łatwe do podważenia”. Nie musi być wszechwiedzący. Nawet jeżeli raz kiedyś powie „To Ty masz rację” żadna krzywda się nie stanie.

5. Umie słuchać, obserwować i czasami powstrzymywać się od komentarza.

6. Nie boi się mówić “Nie wiem”. Innym też zrobi się przyjemnie, jak chociaż raz te słowa nie padną z ich ust.

7. Jest pewny w tym na czym się zna, ale z pokorą podchodzi do swoich poglądów i działań.

8. Nagradza sukcesy i (mądre) błędy, ale karze brak działania.

9. Zapewnia bezpieczeństwo osobom podejmującym ryzykowne działania. Rozwija kulturę „wybaczaj, ale zapamiętuj”.

10. Zachęca ludzi do uczenia się na cudzych błędach. Przecież nie wszyscy muszą popełnić tą samą gafę, żeby uznać, że coś jest nie tak.

11. Tworzy zespoły składające się zarówno z ekspertów, jak i nowicjuszy. Pozwoli to ekspertom na wyzwolenie się wąskiego sposobu myślenia.

12. Potrafi dobrze sprzedać swoje innowacyjne pomysły – to cecha najlepszych innowatorów

Innowacyjne pomysły zawsze będą szły od dołu do góry w strukturze firmy i nawet najbardziej kreatywny zespół nie zdziała nic, jeżeli nie będzie miał przychylności przełożonych. Z jednej strony sami pracownicy pracujący w zespołach powinni skuteczniej komunikować swoje pomysły, a z drugiej strony otwartość zarządów powinna być większa.

Powyższe „przykazania” nie są zamknięte. Oczywiście każdy szef chcący zwiększyć innowacyjność w swojej firmie może mieć swoje zasady. Najważniejsze, żeby były skuteczne. A może Ty jesteś gdzieś szefem i masz swoje metody? Może Twój szef ma jakieś niestandardowe sposoby rozwijania twórczości w firmie? Podziel się z nami swoją wiedzą! Jeżeli chciałbyś, aby Twój szef był bardziej przychylny do innowacyjności i kreatywności możesz mu podsunąć nasz artykuł.  To tak na dobry początek!

źródło: bobsutton.typepad.com

]]> http://innogenerator.pl/2009/09/greennowacje/feed/ 2 http://innogenerator.pl/2009/09/innowacja-cz-1/ http://innogenerator.pl/2009/09/innowacja-cz-1/#comments Sun, 06 Sep 2009 15:25:18 +0000 Maria http://innogenerator.pl/?p=523 Jak tworzyć, wdrażać i zarządzać innowacją?Innowacja to w moim odczuciu zasób przedsiębiorstwa. Odpowiednio zarządzana staje się przewagą konkurencyjną, czymś co może decydować o pozycji danego przedsiębiorstwa. ale to typowo spaczone ekonomicznie podejście.

Innowacja od łacińskiego innovatio (odnawiać, zmieniać, poprawiać) często kojarzy się  z kompletnie nowymi produktami. Niesłusznie. Bo tak jak w łacinie innowacja najczęściej to zmiana czegoś co jest, ulepszenie, bądź znalezienie nowego zastosowania  dla rzeczy już istniejących. Jedna z definicji która mi się bardzo podoba wskazuje na innowacje jako jedną z dewiacji społecznych;) czyli odchylenie od tego co jest ogólnie przyjęte w społeczeństwie – podejście nonkonformistyczne.

Tym wpisem chcemy zapoczątkować cały cykl dotyczący idei innowacji, sposobów znajdowania innowacji, wdrażanie ich i zarządzania nimi w przedsiębiorstwie. Chcemy spojrzeć z perspektwy makro ( jak innowacje rozchodzą się po świecie) i mikro ( co się dzieje z innowacją w przedsiębiorstwie). Zastanowimy się jak stworzyć kulturę innowacyjną (o czym piszemy też w kategorii: Innowacje w) i jak zdobyć finansowanie na innowacje.

Dziś, na początek co nie co o cyklu zarządzania innowacją w przedsiębiorstwie.

Tak jak wiele innych rzeczy – innowacja zaczyna się od pomysłu bądź od potrzeby. Świadome zarządzanie innowacją w firmie oznacza ciągłe identyfikowanie potrzeb, które stają się dla przedsiębiorstwa szansami lub rozwijaniem pomysłów samych w sobie a późniejszym przedstawianiu ich rynkowi. Sam pomysł podlega obróbce co najczęściej wiąże się z posiadaniem działu badań i rozwoju. Mając przebadany produkt musimy zająć się jego ochroną prawną (więcej na temat mam nadzieję już wkrótce od Tomasza – nowego współautora Innogeneratora). Nie bez powodu wiele mierników innowacyjności opiera się na liczbie patentów. Patent oznacza posiadanie gotowej koncepcji produktu. Pomysł, który został skalibrowany, uszczególowiony i  nadaje się do produkcji potrzebuje tylko małego liftingu, wizualizacji i opakowania i dalej przekazywany już jest mechanizmom sprzedażowym.

Myśle, że sam fakt wprowadzania na rynek produktu innowacyjnego znacząco wpływa na strategie marketingową i jakby nie było znacząco ją ułatwia. Oczywiście na pewno był szereg produktów(np videotelefonia) , które pomimo innowacyjności się nie przyjąły, ale cóż  zespół badań zawiódł i nie zweryfikował potrzeby rynkowej…

Warto zrozumieć podstawy, relacje i wpływ różnych etapów zarządzania innowacją by móc robić to jak najefektywniej i osiągnąć swój pierwotny cel.

Anegdotka głosi, że prace nad bezprzewodowym prądem zainicjował jeden z fizyków MIT, którego denerwowała rozładowana bateria piszcząca w nocy. To właśnie wtedy zaczął marzyć o tym, aby taka bateria mogła ładować się sama.

Pomysł nazwano WiTricity, jak nie trudno się domyślić od Wireless Electricity, czyli bezprzewodowej elektryczności. Sama zasada działania bezprzewodowego prądu, teoretycznie nie stanowi żadnej rewolucji, bo zastosowano znane zjawiska fizyczne. Sposób ten wykorzystuje częstotliwość rezonansową dwóch obiektów. Gdy częstotliwość rezonansowa dwóch obiektów jest taka sama są one w stanie przekazywać sobie energię w bardzo efektywny sposób. Na początku udało się zapalić żarówkę odległą o 2m od źródła zasilania (widoczne na zdjęciu poniżej).

Metoda ta jest podobna do indukcji magnetycznej, jednak w przypadku indukcji energię można przesyłać na bardzo małe odległości, ale WiTricity udało się przesłać prąd na odległość od 2-5m. Pojawiły się już deklaracje, że w przyszłości może być to nawet do 10m. Z taką odległością bez problemu będzie można zasilać urządzenia w standardowej wielkości pokoju. Wreszcie będzie można zapomnieć o wszędobylskich kablach!  Niezwykle ważnym jest fakt, że ta technika nie powoduje, żadnych skutków ubocznych. W żaden sposób nie oddziałuje na otoczenie, a ponadto nie jest wrażliwa na przeszkody. Oczywiście na początku technologia ta będzie zapewne kosmicznie droga, ale jestem przekonany, że w przyszłości można liczyć spadek cen wykorzystania tej techniki. W końcu każda nowość jest droga.

Wystarczy tylko pomyśleć jak cudownie byłoby pozbyć się wszystkich kabli przy komputerze, czy kinie domowym, a telefon sam by się ładował po wejściu do pokoju. Można się rozmarzyć…

A wszystkich zainteresowanych i niedowiarków zachęcam do obejrzenia filmu z TED’a: