Według różnych źródeł erę kina rozpoczynają inne daty. My przyjmiemy rok 1895 – czyli rok w którym publicznie odtworzono minutowy film braci Lumiere. Film przedstawiał wyjście robotników z fabryki tychże braci.

Przyjęcie tej daty nie oznacza, iż pomijamy znaczenie stworzenia aparatu do kręcenia scen ruchomych Edisona (1892) czy zapis krążenia w kółko w parku uwiecznionej w 1888 roku przez Louisa Aime Augustin Le Prince’a (najstarszy znany zapis filmowy zatytułowany Roundhay Garden Scene). Ot przyjęliśmy sobie jakąś datę.

Dla IG najważniejsza jest nie data a pytanie: co stało za tą innowacją? Jaki wynalazek lub jakie zjawisko otworzyło przed ludzkością możliwość rejestrowania wydarzeń, inscenizacji czy przekazu informacji.

Kluczowy dla filmu jest ruch. I niby rzecz oczywista, ale to osiągnięcie tego efektu czyli pokazanie serii nieruchomych obrazów w taki sposób aby oko odebrało je jako ruch, stworzyło kino. W każdym razie kino nieme.

Wciąż uważa się, że dla postrzegania ruchu, ważna jest częstotliwość z jaką zmieniane są poszczególne klatki obrazów. Bezwładność oka, bo tak nazywa się zjawisko, o którym piszemy, powoduje, iż oko nie wychwytuje zmiany klatki (przeskoku) jeśli następuję ona szybciej niż co 0,1 sekundę. Zmiany obrazów o takiej częstotliwości są odbierane jako płynny ruch.  W 1988 r. dwójka naukowców wskazała na inne źródła postrzegania ruchu. Livingstone i Hubel przedstawili teorię wg której opis obrazu do mózgu przekazany jest dwoma drogami: wielko- i drobnokomórkową. Wielkokomórkowa ścieżka pozwala postrzegać obiekty w przestrzeni, pomaga obserwować dalszą i bliższą perspektywę i zauważać ruch. W przypadku bardzo drobnych zmian na obrazach ujętych w klatkach filmowych oko nie widzi różnicy stąd ciąg tych zmian może być uznany za ruch. Ufff i tyle teorii.

Wróćmy, więc do Edisona. Edison stworzył Kinetoskop. Trochę bardziej zaawansowaną wersję fotoplastykonu. Fotoplasytkon pozwalał na oglądanie zdjęć tworzących historię siedząc przy jednym stanowisku. Stanowisk w fotoplastykonie było 25 stąd i zdjęć można było obejrzeć 25.

Kinetoskop pozwalał obejrzeć mnogą ilość zdjęć ruchomych na jednym (i tylko jednym!) stanowisku. I tak pierwszy zarejestrowany w ten sposób obraz to zapis kichnięcia jednego z pracowników Edisona. Prawda że scenariusz zachwyca po dziś dzień:)?

Innym wynalazkiem XIX wieku był np. fenakistiskop autorstwa Josepha Plateau. Urządzenie stanowiła tarcza z nadrukowaną sekwencją obrazków. Pomiędzy każdym obrazkiem znajdowała się szczelina. Użytkownik tego wynalazku kierował obrazki w stronę lustra przed którym stał, a sam patrzył się w stronę lustra przez szczelinę. Obracając tarczą przez zmieniające się szczeliny widział zmieniajace się obrazy. Ukazywał się w ten sposób mniej więcej taki obraz:

Warte wspomnienia są  również prace Eadwearda Muybridge nad sfotografowaniem w ruchu zwierząt w szczególności koni w biegu. Muybridge pracował nad techniką zdjęć obiektów w ruchu, m.in. eksperymentował z chemikaliami używanymi w fotografii, aby skrócić czas naświetlania zdjęcia. Muybridge postanowił również skorzystać z więcej niż jednego aparatu, aby uzyskać zdjęcia z jednej sekwencji ruchu.  Zdjęcia Muybridge przeszły do historii fotografii i pop-artu jak te poniżej: Galopująca Sallie i Kobieta schodząca po schodach.

A potem powstał on – kinematograf i wszystko nabrało tempa. Wynalazcy ścigali w udoskonalaniu kinematografu tworząc jednoczesnie sztukę filmową. Pierwsze filmowe przedstawienia miały miejsce głównie  na targach i wystawach. Oprócz rejestrowania samego obrazu zaczęto jednak tworzyć też historyjki (za pierwowzór filmu fabularnego uznawany jest L’arroseur arrose’ – ogrodnik polany od braci Lumiere). Pierwsze 30 lat ery kina przebiegało jednak w cichej atmosferze. Dopiero w 1923 roku znaleziono sposób by pożenić obraz z dźwiękiem. Ale o tym może przy innej okazji.

źródła:

http://www.wikipedia.org/

www.kopernik.org.pl

swiatobrazu.pl

http://www.precinemahistory.net/

Zespół pod przewodnictwem prof. Miguela Nicolelisa składa się z inżynierów, fizjologów oraz neurobiologów. Plan tych naukowców jest ambitny – do 2014 r. chcą zbudować prototyp skafandra w którym sparaliżowany człowiek mógłby się swobodnie przemieszczać, kierując nim za pomocą swoich myśli…

Zanim jednak stworzą w pełni funkcjonalny kostium, wpierw starają się osiągnąć kolejne kroki milowe w swoim projekcie, ktore same w sobie są wielką innowacją!

Na początku października poinformowali świat o udanym doświadczeniu, w którym dwie małpy (rezusy) za pomocą myśli sterowały ruchem wirtualnej ręki na ekranie komputera. Małpy na początku sterowały ręką za pomocą joysticka i za każdą udaną próbę były nagradzane. Po pewnym czasie małpom zabrano joystick. Udało się im opanować ruch wirtualnej ręki za pomocą myśli. To jednak nie wszystko, małpy nie tylko były w stanie „wysłać” myślami zadanie, były też w stanie zebrać feedback z urządzenia. Ich zadaniem było rozróżnienie spośród trzech wirtualnych obiektów tego, który miał inną fakturę. Informacja ta była wysyłana bezpośrednio do kory somatosensorycznej zwierząt odpowiedzialnej za czucie ciała.  Nie wiadomo co czuła małpa, wiadomo tylko że była w stanie wyczuć różnicę w dotyku (a raczej we wrażeniu dostarczonemu do jej mózgu).

Moim zdaniem to sensacyjne osiągnięcie. Trzymam kciuki nie za 2012 więc, a za 2014!

Pracy zespołu patronuje Uniwersytet Duke, który realizuje Walk Again Project.

źródło:

http://medicalxpress.com/news/2011-10-body-enable-paralyzed.html

http://www.bbc.co.uk/news/science-environment-15197124

]]> http://innogenerator.pl/2011/10/czytaniedzialanie-w-myslachmyslami/feed/ 0 http://innogenerator.pl/2010/11/spray-made-shirt/ http://innogenerator.pl/2010/11/spray-made-shirt/#comments Mon, 29 Nov 2010 12:25:35 +0000 Maria http://innogenerator.pl/?p=2104 Wiele kobiet co rano ma ten sam problem – „nie mam się w co ubrać”. Czy rozwiązaniem mogą być ubrania w aerozolu, które moglibyśmy tworzyć sobie codziennie sami? Naukowiec z Imperial College London stworzył tkaninę, którą można rozpylić na ciele!

Dr Torres z Imperial College London stworzył tkaninę z polimerów, włókien bawełny i rozpuszczalników, które utrzymują strukturę tego tworu w formie aerozolu. Tkaninę można rozpylić na ciele ( pasuje idealnie;)). Kiedy materiał „wyschnie” można go zdjąć, wyprać i użyć ponownie! Można również sprowadzić materiał do pierwotnej formy i spróbować stworzyć nowe ubranie.

Naukowcy chcą skomercjalizować odkrycie i rozpocząć sprzedaż wkrótce – pytanie brzmi czy to odkrycie ma szansę się upowszechnić.  Na dużą skalę w tej chwili moim zdaniem nie. Na razie nie widzę tu dużej możliwości różnorodności ostatecznego efektu „produkcji”, a ta dziś jest bardzo ważna.  Pomysł jednak na pewno jest ciekawy!

Źródło: http://www.dailymail.co.uk/femail/article-1312399/The-shirt-spray-For-clothes-fit-like-second-skin-try-instant-fabric-can.html

Do napisania artykułu natchnęły mnie: zbliżające się święta oraz artykuł umieszczony na portalu dlafirmy.info.pl („Od pomysłu do innowacji”). Znicz to z jednej strony symbol kulturowy, z drugiej strony jest także produktem. Jako produkt zatem może podlegać procesom innowacyjnym. Część drobnych innowacji każdy już oczywiście zna: są to znicze na baterie ze sztucznymi płomieniami czy też znicze z pozytywką. Czy można więcej? Wygenerowaliśmy kilka pomysłów na to, jak sprawić, by znicz był innowacyjny [pozwólcie, że pominiemy aspekt analizy rynku i odpowiedzi na pytanie, czy to by się dobrze sprzedało;].

Na (czasami prawie) serio:

1) Automat do zniczy przy cmentarzach

Czyli konkurencja dla sklepików. Większość odwiedzających cmentarze w Polsce nie wyobraża sobie wizyty bez znicza. A ile razy się Wam zdarzyło, że sklepik był już zamknięty lub nie można było płacić kartą?

Taki automat oferowałby różne rodzaje oraz umożliwiałby płatność gotówką, jak i kartami płatniczymi. Jest tylko jeden problem: wielkość zniczy jest dość duża, więc taki automat musiałby być mieć znaczące gabaryty, by pomieścić ich wiele (szczególnie we Wszystkich Świętych).

2) Automaty do zniczy na cmentarzach (przy alejkach)

Pomysł jak wyżej, tylko lokalizacja szersza i bardziej rozproszona.

3) Znicze kontrolowane zdalnie (komputerowo)

Każdy znicz posiadałby satelitarny odbiornik, dzięki któremu zniczem można byłoby sterować dzięki e-panelowi. Można by go było włączyć/wyłączyć w dowolnym momencie. Przewiduję również możliwość wprowadzenia abonamentu na palenie się znicza. Np. 3 zł/dzień. Za pomocą przelewu (e-płatności) można dopłacić wykupić czas palenia się znicza, który zapewnia dostawca. Znicz wówczas zostaje włączony poprzez satelitę. Po zalogowaniu widnieje oczywiście informacja, ile jeszcze znicz będzie świecić. Wersja mobilna e-panelu została również przewidziana;)

4) Znicze z wbudowaną pamięcią

Taki znicz mógłby wyświetlać w formie pokazu znajdów zdjęcia zmarłego/rodziny na ekraniku wbudowanym w znicz. Oprócz tego mógłby przez głośniczek emitować piosenki, pieśni, tudzież nagrania samego zmarłego (mogę sobie wyobrazić, iż niektórzy – skoro chcą oglądać zdjęcie zmarłego na nagrobku – mogą także chcieć posłuchać jej/jego głosu. Wejście USB obowiązkowe.

USB-candle design - gizmodo.com

5) Znicz – miniprojektor

Taki znicz emitowałby na nagrobek strumień światła wraz z obrazem. Mogłyby tam być wyświetlane: zdjęcia zmarłego, filmy o nim czy też jego życiorys w formie tekstowej. Uwaga na ochronę dóbr osobistych!

Z przymrużeniem oka:

1) Znicz zapalający się tylko wtedy, gdy do cmentarza zbliża się ktoś z Rodziny lub wścibskich sąsiadów

Po co tak znicz? Ano po to, by pokazać sąsiadom, że SIĘ PALI! Mechanizm byłby prosty:

a) nabywasz E-ZNICZ SĄSIEDZKI wraz z kompletem 10 nadajników;

b) taki znicz ma zamontowany odbiornik;

c) montujesz niepostrzeżenie w płaszczu Twej sąsiadki/sąsiada mininadajnik;

d) gdy sąsiadka/sąsiad zbliżają się do nagrobka, którym się opiekujesz (wcale nie po to, by odmówić „Zdrowaśkę”, lecz by sprawdzić, czy aby prowadzisz się dobrze i nie zaniedbujesz obowiązków; raport z takiej ekspertyzy zostaje natychmiast przekazany innym sąsiadkom/sąsiadom), automatycznie uruchamia się znicz z odległości 20 m;

How to build led candle light. walyou.com

2) Znicz pod prądem (na złodziei)

Slogan reklamowy: „I już żaden łapserdak nie odbierze światła Twoim bliskim!”

Źródło:

Artykuł: „Od pomysłu do innowacji”

Twórczość bruzd mózgowych InnoGeneratora;)

]]> http://innogenerator.pl/2010/10/akcja-znicz-po-naszemu/feed/ 5 http://innogenerator.pl/2010/10/chopin-nadhiperinnowacyjny/ http://innogenerator.pl/2010/10/chopin-nadhiperinnowacyjny/#comments Wed, 27 Oct 2010 07:17:58 +0000 Tomasz http://innogenerator.pl/?p=2070 Co za dużo, to niezdrowo. I dotyczy to także innowacyjnych rozwiązań. Wizyta w Muzeum Chopina w Warszawie jest tego dobrym przykładem. Sam Maestro Fryderyk by tego nie ogarnął.

Wybrałem się do Muzeum Chopina w Warszawie z mocnym nastawieniem, iż będzie to jedna z ciekawszych ekspozycji, jakie dotychczas widziałem. Polskie muzealnictwo w wielu przypadkach trąci sztampą, jednak w ostatnich latach wiele się w tej materii zmieniło. Nikomu już nie trzeba polecać Muzeum Powstania Warszawskiego, które w sposób znakomity łączy tradycję z nowoczesnością. Takie według opinii miało być też nowe Muzeum Chopina.

Niestety, wysoko postawiona poprzeczka okazała się nie do pokonania dla twórców pomysłu. Pomysłowych gadżetów przybliżających niewprawionemu melomanowi muzykę kompozytora znajduje się mnóstwo, jednak ich przesyt oraz nieuporządkowanie tworzą wrażenie pogubienia i przerostu formy nad treścią. Oto kilka zjawisk, które szczególnie zdezorganizowały moją ekskursję po muzeum.

Mnogość i nieuporządkowanie gadżetów

Jak już wcześniej napisałem, jestem gorącym zwolennikiem unowocześniania muzeów. Szczególnie cenię sobie konstruowanie przestrzeni muzealnych, w których sztukę można chłonąć wieloma zmysłami (nie tylko wzrokiem). Jednak zawsze należy zachować proporcje. W Muzeum Chopina gadżetów jest tak wiele, że uwaga staje się bardzo rozproszona.

Po pierwsze, gadżety są umieszczone zbyt blisko siebie. Sprawia to, że wchodzą one ze sobą w konflikt. Większość z nich jest oczywiście związanych z odsłuchem utworów Chopina. W jednej zatem sali, w tym samym momencie słyszymy Mazurka, Poloneza, Etiudę i Koncert fortepianowy e-moll (ponieważ akurat 4 osoby postanowiły skorzystać z odsłuchu). Co prawda boksy odsłuchowe teoretycznie są oddzielone ciekawym designersko „ćwierćotwartym” pierścieniem ze szkła, mimo to dźwięk wydostaje się do głównego pomieszczenia. To oczywiście sprawia, że po prostu nie da się słuchać muzyki.

Po drugie, większość gadżetów jest opisana w sposób bardzo zdawkowy. Brak na nich podstawowych informacji, takich jak np. wykonawca słuchanego utworu, autor czytanego listu do Fryderyka itp.

Po trzecie, brak jest jasnej instrukcji czy przewodnika, który by wyjaśniał celowość umieszczenia gadżetów, zalecaną kolejność ich odkrywania oraz po prostu sposób działania. Owszem, fajnie jest pobawić się gadżetami, jednak przez to na samej zabawie się kończy. W niewielkim stopniu ta zabawa edukuje.

Gadżety niedziałające

Zastosowanie rozwiązań technologiczno-multimedialnych jest w muzeum rzeczywiście znaczące. Co z tego, skoro wiele z nich po prostu nie działa. Ekrany dotykowe w niektórych urządzeniach trzeba było porządnie potraktować palcem, by działały. Moja karta elektroniczna (służąca do wejścia do muzeum i do uruchamiania wszystkich multimedialnych gadżetów) przestała działać (na szczęście miła Pani z obsługi wymieniła mi ją na swoją).

Szczytem przerostu formy nad treścią oraz niedoskonałości wykonania urządzeń była sala, w której można było zasiąść do stołu i przeglądać „elektroniczne księgi”. Na te „księgi (składające się z kilka grubych elastycznych stron) niewielki projektor od góry rzucał obraz (opisy postaci, nuty utworów). Założenie (chyba) było takie, by po przewróceniu strony obraz się zmieniał. Ta funkcja nie zawsze działała. Oprócz tego można było dotknąć w odpowiednim miejscu stronę, by np. uruchomić odsłuch utworu. Projektor, jak sądzę, w założeniu miał „widzieć” ruch ręki i uruchamiać utwór (na podobnej zasadzie działał projekt Interactive Visuals, o którym już pisaliśmy). Niestety, projektor działał jak pokręcony, uruchamiał coś zupełnie innego, czasem w ogóle nie działał. Kilka prób zniechęciło mnie dość mocno, choć należę do osób uparto-cierpliwych;)

Brak jasnej struktury

Koncept autorstwa Migliore+Servetto z Mediolanu zakładał stworzenie tzw. muzeum otwartego, którego przestrzeń jest dostępna dla różnorodnych zwiedzających i gdzie się doświadcza, a nie biernie obserwuje. Jednakże warunki wykreowane w przestrzeni muzealnej mocno ograniczały możliwości doświadczania. Autorzy wyszli najpewniej z założenia, że doświadczać można sakkadowo, skacząco i na zasadzie przypadkowości. Nic bardziej mylnego. To jeden z najczęstszych błędów związanych z myśleniem o innowacyjności i kreatywności: niepoukładanie, „megaspontan”, brak schematów. To wszystko jest ważne, jednak zawsze musi być wrzucone w jakąś rozsądną i przemyślaną strukturę. W przeciwnym razie kreatywność będzie jedynie gąszczem chaosu, w którym jedyną wartością będą migające gadżety.

Oczywiście Muzeum Chopina ma także kilka zalet. Z pewnością dobrze trafia do dzieci (które mają nawet swoją chopinowską salę zabaw; oczywiście wycieczki szkolne nie umilają wizyty w muzeum;). Jest też wyjściem muzeów ku nowoczesności, zarówno w sposobie komunikowania się ze zwiedzającym, jak i w wykorzystaniu zdobyczy techniki. Jeśli jednak ktoś porywa się na tak ambitny i duży projekt, powinien zadbać o detale. Frustracja zwiedzającego może być bowiem tym większa, im więcej się on spodziewa po designerskich gadżetach. A co nierzadko otrzymuje? Out of order.

http://chopin.museum/pl

Każdy przedsiębiorca na co dzień spotyka się ze sporami w organizacji. Niektóre są błahe, inne dotyczą spraw poważnych i mogą znaleźć swój finał nawet w sądzie (np. sprawa pracownicza). Standardowe, schematyczne myślenie wygląda wówczas tak: sprawa musi być załatwiona przeze mnie (rozstrzygnięta) lub musi się znaleźć w sądzie. Otóż nie! Wystarczy tylko wyskoczyć z pudełka standardowego myślenia, by zastosować zupełnie nowatorskie procedury zarządzania konfliktem i rozwiązywaniem sporów.

Praca mediatora polega właśnie na twórczym „odczarowywaniu” myślenia osób, które są w sporze. Strony barykadują się na stanowiskach, przechodząc stopniowo od prawdziwego problemu do walki. Skutkiem są często straty po obu stronach i nierozwiązanie tego problemu. Wpływa na to często duma i upór stron. Nie ma co się oszukiwać: na dłuższą metę przedsiębiorcy na tym tracą. Zadaniem mediatora jest uświadomić stronom twórczą moc konfliktu oraz korzyści z jego rozwiązania, które będzie satysfakcjonujące dla obu stron.

Autorytarne rozstrzygnięcie konfliktu (np. przez szefa, który narzuci rozwiązanie swoim skonfliktowanym pracownikom) zawsze będzie prowadziło do wycofania się którejś ze stron albo i obu z nich. To w sposób oczywisty zamknie komunikację w firmie, namnoży plotek i domysłów nt. konfliktu i z pewnością nie będzie sprzyjać dobrej współpracy, która jest warunkiem koniecznym tworzenia produktów, także tych innowacyjnych. Dlatego tak ważne jest, by w zespole konflikty były właściwie zarządzane.

Mediacja jest POUFNYM procesem należącym do stron i od nich zależnym, odbywającym się w obecności BEZSTRONNEGO i NEUTRALNEGO mediatora [czasem dwóch]. Dzięki temu, że udział w niej jest DOBROWOLNY, mediacja stawia na aktywny udział osób, których dotyczy i to one decydują, jak długo potrwa i przede wszystkim jak się zakończy.

Przy odpowiedzialnym i świadomym zaangażowaniu poróżnionych stron nie pojawia się podział na wygranych i przegranych, bo dzięki wspierającej sile mediatorów, w miejsce walki ma szansę pojawić się dialog, a szacunek dla racji i przekonań każdego z uczestników otwiera drogę do satysfakcji z wspólnie wypracowanych rozwiązań. To właśnie ta satysfakcja przekłada się na świetne rezultaty pracy przedsiębiorstwa. Nie trzeba dodawać, iż podczas mediacji strony w sposób niezwykle pełny wymieniają się wiedzą i uzyskują mnóstwo informacji, które byłyby ukrywane w typowej sytuacji konfliktowej. A przecież informacja jest w biznesie kluczowa.

Międzynarodowy Dzień Mediacji odbywa się w tym roku w wielu miastach. Warto zapoznać się z wydarzeniami w swoim mieście – można nie tylko wiele dowiedzieć się o mediacji, ale także porozmawiać za darmo z samymi mediatorami.

Oprócz wielu typowych wydarzeń, jak konferencje, spotkania, w Toruniu można było np. wziąć udział we FLASHMOBIE, a w Poznaniu [g. 17-20, klubokawiarnia MESKALINA] można było w zupełnie nieformalny sposób przy piwie, winie czy kawie posłuchać o mediacji, obejrzeć przykład przeprowadzonej mediacji i porozmawiać z mediatorami.

źródła:

Ministerstwo Sprawiedliwości

www.mediacje.poznan.pl

www.mediator.org.pl

O samej idei pisałam już w tamtym roku, zainteresowanych odsyłam tu.

W tym roku rozdano 1o nagród w kategoriach: Medycyna, Fizyka, Biologia, Inżynieria, Transport, Zarządzanie, Zdrowie Publiczne, Chemia, Ekonomia i oczywiście przyznano również nagrodę pokojową. Poniżej informacje o wybranych nagrodach.

Zarządzanie. Naukowcy z Uniwersytetu w Katanii otrzymali nagrodę za matematyczny dowód, iż przedsiębiorstwa będą pracowały bardziej efektywnie, jeśli awanse będą przyznawane na chybił trafił. W praktyce oznacza to, że trzeba siedzieć i czekać i nic więcej nie robić. Trochę to garfildowe. A w zakładach produkcyjnych zamiast kart godzinowych będzie stał totalizator.

Nagroda pokojowa. Psycholog Richard Stephens otrzymał nagrodę za potwierdzenie znanej skądinąd prawdy, że przeklinanie pomaga. Dokładniej uśmierza ból. Stephens sprawdził swoją teorię na wolontariuszach, którzy znosili więcej bólu, kiedy pozwalano im przeklinać, niż wtedy kiedy wypowiadali się kulturalnie. [Ja to zawsze wiedziałam, ale nagrody mi nikt za to nie dał:(]

http://www.guardian.co.uk

Biologia. Gareth Jones z Uniwersytetu w Bristolu odkrył, iż owocożerne nietoperze stosują seks oralny w celu wydłużenia stosunku. Jest to pierwszy udokumentowany w świecie zwierząt (innych niż człowiek) przypadek fellatio. Badania Jones’a są kolejnym dowodem na to, iż zwierzęta także czerpią ogrom przyjemności z igraszek miłosnych.

Więcej nagród znajdziecie tu.

Od Tomasza:

IgNobel o zarządzaniu kojarzy mi się mocno z grą na giełdzie na chybił-trafił. Podobno wyniki bywają także całkiem niezłe:) Wszelkie badania warto jednak zawsze weryfikować. Wystarczy przypomnieć, jak zrobiono przekręt w badaniach nad „działaniem” reklamy podprogowej [autorem naciąganych wyników był Jamesa Vicary]. Wszystko oczywiście dla mamony.

W UE zainteresowanie nauką deklaruje osiem na dziesięć osób. Wyżej jest tylko środowisko i medycyna, ale nawet te dziedziny są z nauką ściśle połączone. W Polsce tylko 52% osób czuje się dobrze poinformowanym o nauce, a 9% z tego czuje się bardzo pewnie.

Tutaj jednak trzeba się zastanowić, czy Polacy faktycznie nie czują potrzeby, żeby wiedzieć, co w nauce piszczy, czy raczej jest to problem braku dostępu albo ograniczonego dostępu do informacji. A może informacje, do których mamy dostęp nie są przekazywane w przystępny sposób? Dlatego zamiast dowiadywać się o „nudach” z laboratoriów wolimy w ogóle o tym nie słuchać?

Sondaż pokazuje, że Europejczycy nie tylko lubią być dobrze poinformowani o nauce, ale też angażują się w tę dziedzinę. Co trzecia osoba deklaruje, że dorzuca się do badań medycznych. Co dziesiąta osoba angażuje się, podpisując petycje lub uczestnicząc w demonstracjach, np. dotyczących energii atomowej.

Eurobarometr pokazał również, że generalnie nie ufamy naukowcom. Co druga badana osoba uważa, że naukowcy z powodu swojej wiedzy mogą być niebezpieczni dla świata, a pieniądze, które dostają od przemysłu mogą mieć wpływ na wyniki ich badań, co może mieć również negatywny wpływ na losy ludzkości.

Po co ja o tym wszystkim piszę? I jaki to ma wpływ na innowacyjność naszego narodu?

Uważam, że jak ktoś interesuje się nauką i technologią, to przenosi tę wiedzę do swojego środowiska i ma to również wpływ na to, w jaki sposób żyje. Obojętnie czy chodzi o dom, czy pracę. Możemy dowolnie korzystać z wiedzy i doświadczenia innych. To z kolei przyspieszy rozwój otaczającego nas świata i nie będziemy musieli odbierać każdego naukowego dokonania jako coś, czego powinniśmy się bać, tylko jako coś, co jest tylko kolejnym krokiem naprzód. Dzięki temu nie zostaniemy w tyle, a nowe technologie będą znacznie szybciej wdrażane, bo ludzie będą na bieżąco.

Myślę, że skutki nie bycia na bieżąco z nauką i technologią każdy może zobaczyć w swoim otoczeniu. Dotyczy to szczególnie osób w starszym wieku. Część znanych mi osób do tej pory nie może przestawić się z telefonów stacjonarnych na komórkowe, nie wspominając już o smartfonach. To samo, jeżeli chodzi o komputery. Choć wśród nas młodych komputery to nieodłączny element pracy, osoby starsze nie mają o nich często zielonego pojęcia. Przykładów z pewnością można podać znacznie więcej, ale wniosek z tego płynie jeden: słuchajmy i korzystajmy z tego, co w danej chwili oferuje nam świat nauki i techniki, a wszystkim będzie żyło się lżej.

źródło: Nauka w Polsce PAP, Sondaż Eurobarometr

Komentarz od Tomasza:

Przykład dotyczący telefonów stacjonarnych/komórkowych/smartfonów jest w dużej mierze słuszny. Należy jednak uszanować pogląd wielu osób, dla których „telefon jest do dzwonienia”, a nie od oglądania filmów, robienia zdjęć itd. Część ludzi czuje się ponadto zniewolona przez telefon komórkowy – znam osobiście ludzi, którzy nie korzystają z telefonu komórkowego, ponieważ uważają, że nie ma tak pilnych spraw, które nie mogłyby poczekać na „stacjonarkę”. Nie zawsze zatem brak nowoczesnej technologii w kieszeni wiąże się z brakiem wiedzy:)

Komentarz od Marii:

Mnie nasuwa się jeszcze inna myśl – w Polsce nie ma szacunku dla nauki. O ile wszyscy kochają sportowców, czy też ostatnio tak zwanych celebrytów (sic!) o tyle dzieci które dobrze się uczą, wciąż nazywane są kujonami. Wszyscy wytykają dziennikarzom błędy ortograficzne czy stylistyczne (co nie znaczy, że uważam że poprawność pisowni nie ma znaczenia – chłopcy cały czas mnie za to karcą;)), a mało kto zwróci uwagę na błędy natury merytorycznej w takich obszarach jak fizyka, matematyka, biologia (i to nawet w tych elementarnych kwestiach). W związku z czym, może się nie przyznajemy, że się interesujemy. Na pytanie, jakie masz hobby, mówimy piłka nożna, rzadziej już biotechnologia, bo nasz rozmówca raczej nie będzie podzielał naszej pasji…

Dlaczego tak jest? bo wmawia się dzieciakom, że to za trudne. Zawęża się programy w podstawówkach, żeby się młodzież nie stresowała. Nie podsyca się głodu wiedzy i nie mówi że nauka może być fajna, a w dalszej części życia intratna, bo w tej chwili naukowiec w Polsce nie zarabia na uczeni kokosów. I może to co mówię to nie Ameryka, ale może im więcej i im częściej będziemy o tym mówić to zajdą w tym obszarze zmiany. Może nauka przestanie być „sucharem”.

Gusta muzyczne bywają różne. Uszy niektórych preferują brzmienia konserwatywne, inni chcą być często zaskakiwani. Ten artykuł jest raczej dla tych drugich, którzy potrzebują świeżych barw i tonów, by cieszyć się brzmieniem.

Dziś, by zaistnieć w świecie muzycznym i medialnym wystarczy mieć: talent, pomysł i… łącze internetowe. Współczesnym Jankiem Muzykantem jest nie ten, którego nie stać na skrzypce, ale ten, kto nie ma dostępu do Internetu i nie jest wyedukowany w tej materii. Jednak jeszcze istotniejszy jest nowatorski pomysł, który wyróżni twórcę spośród gąszczu domorosłych muzyków. Im pomysł bardziej innowacyjny, tym więcej odwiedzin, a w przyszłości może… fanów. Oto kilka z nich, które mnie szczególnie ujęły:

1) Jeden artysta – cały zespół, czyli wykorzystanie pętli

Na początek – by zobaczyć mechanizm działania, proponujemy Imogen Heap, nietuzinkową artystkę. Wyjątkowości nie można jej odmówić, choć jej brzmienie określić należy jako specyficzne:

Zaawansowany technologicznie sprzęt, talent i szybkość reakcji (włączanie/wyłączanie pętli – tzw. loop) – na tym opiera się cały pomysł. Dla tych, którym Imogen nie przypadła do gustu, zgoła inny, rockowy song z Davidem Fordem w roli głównej i jedynej:

2) Jeden artysta – cały zespół – bez wykorzystania pętli

Rodem z kraju Piastów – CeZik i jego doskonałe Kings of Leon:

3) Jeden artysta – wiele gatunków muzycznych

Ta ostatnia niedziela Mieczysława Foga – znów by CeZik:

4) Dwoje artystów – jeden instrument

Nie do opisania – szczególnie momenty, w których prawa ręka jest moja, a lewa Twoja. I na odwrót. Cecilia i Fernando w „Gitarze na cztery ręce” (niestety bez streamu, ale z linkiem).

5) I na koniec – głosy zamiast instrumentów

Pomysł niby znany (King’s Singers, Affabre Concinui), ale całkiem odświeżony. Popełniany bowiem przez młodych, dla młodych i z całkiem młodą muzyką. Najświeższy aranż AudioFeels, czyli zmultiplikowany Justin Timberlake w „What goes around”. Klasa.

Posłowie: dziękuję Sir Maksowi za inspirację do tego artykułu podczas wspólnego muzykowania.