Na początku chciałbym zaznaczyć, iż nie będzie to tekst dziennikarko obiektywny, bo żaden ze mnie dziennikarz. Chciałbym tutaj podzielić się moimi osobistymi wrażeniami z tej imprezy. Opowiem co nie co o klimacie, ludziach, jak i samych tematach prezentacji.

Samo wydarzenie miało miejsce w Centrum Kultury Zamek w Poznaniu. Rejestracja na TEDx’a rozpoczęła się dzisiaj o 11:00 – na godzinę przed rozpoczęciem prezentacji. Na miejscu na wszystkich czekała już kawa i ciacha. Nie było jeszcze możliwości wchodzenia na główną salę, bo jak wiadomo zazwyczaj przygotowania trwają do ostatniej minuty i było tylko widać biegających organizatorów.  I tutaj pierwszy plus dla Nich – udało się wystartować punktualnie o 12 – tak jak planowano.

Klimat.

Kto oglądał TED’a zapewne kojarzy scenę bardziej przypominającą teatr niż miejsce prezentacji. Pełno różnego rodzaju rekwizytów, gadżetów lub druga opcja w której na scenie nie widać właściwie nic poza ekranem i osobą występującą. W obu podejściach najważniejsze jest skupienie uwagi osobie opowiadającej. W Poznaniu koncepcja została zachowana. Scena co prawda nie dawała dużych możliwości ekspresji swoich emocji, ale to raczej nikomu nie przeszkadzało, a nawet znalazło się miejsce na bańki mydlane i jogę. Odpowiednie oświetlenie sprawiło, że było dość ciemno, ale nie sennie. Sala nie była zbyt duża, ale wystarczająca, żeby pomieścić zaproszone osoby. W czasie prezentacji nie było jak na zwykłym wykładzie, czy konferencji. Gdybym miał sobie wyobrazić jak to jest na prawdziwym TEDzie to myślę, że atmosfera byłaby podobna do tej która panowała w Poznaniu. No, ale żeby nie mówić tylko dobrych rzeczy trzeba dorzucić coś bardziej gorzkiego – krzesła były niewygodne

Ludzie.

Fajni byli. A tak poważniej to bardzo spodobała mi się luźna i bezpośrednia atmosfera. Większość bez zbędnych ceregieli zwracała się do każdego per ‘Ty’, ale myślę, że wynikało to z faktu, że większość zgromadzonych to były osoby młode. W przerwach podchodzili do tworzących się grupek i na bieżąco przyjmowali feedback, czy po prostu rozmawiali z uczestnikami wydarzenia. Poza tym poprzeczkę postawili sobie bardzo wysoko. Nie było właściwie żadnych rażących niedoróbek, a organizatorzy sami twierdzili, że są pewne rzeczy, które można było zrobić lepiej. No ale jak na debiut i drugie tego typu wydarzenie w Polsce wypadło bardzo dobrze. Już teraz chyba można zdradzić, że na jednej edycji się nie zakończy.

Natomiast jeżeli chodzi o samych prelegentów to można powiedzieć, że prezentowane tematy były różne-różniste. Według mnie najważniejszą rzeczą jaką można powiedzieć o wszystkich prelegentach to fakt, że byli to pasjonaci z ogromną wiedzą. Nie były to osoby, które po prostu znają temat. To byli ludzie, którzy żyją rzeczami o których opowiadali. I o to właśnie chodzi w TEDzie.

Dziwię się, że mimo bardzo dużego zainteresowania imprezą były na sali miejsca wolne. Nie wiem, czy zaplanowano więcej miejsc, czy część osób, które zadeklarowały obecność zwyczajnie się nie pojawiły. Niech żałują! Po części oficjalnej odbyła się impreza finansowana przez jednego ze sponsorów. Szkoda, że nie mogło mnie być, ale po komentarzach widziałem, że było przednio. Przy następnej edycji z pewnością nie odpuszczę.

Tematy.

Jedne z tematów były bliższe moim zainteresowaniom inne były dla mnie całkowicie nową materią. Np. dowiedziałem się, że złe cudzysłowy mogą doprowadzić niektórych do depresji, albo, że większość realizowanych projektów się opóźnia o jakieś 200% założonego czasu, a fizyka kwantowa działa, ale nikt nie wie za bardzo dlaczego. Ciekawostek może przytoczyć znacznie więcej, ale żeby nie psuć polecam wszystkim poczekać na wrzucenie w sieć prezentacji z wydarzenia. Jak się pojawią to na pewno zaktualizujemy ten wpis.

Prezentacje były opowiadane w sposób zrozumiały dla wszystkich. Każdy humanista miał okazję dowiedzieć się dlaczego jak w prosty sposób bronić się przed cyberprzestępcami, a każdy umysł ścisły mógł poczuć jak ważna jest płynność graficzna tekstu i dlaczego klawiatura komputerowa jest biednym wynalazkiem.

[3 grosze od Marii] Mnie osobiście bardzo przypadło do gustu wystąpienie Mariusza Jarzębowskiego z Microsoft zatytułowane wielkie powiększenie. O, jak mówił sam autor, „nielinearnej” technice prezentowanie danych. Jak mnie uświadomił Krzysiek to nie jest super nowość, ale i nie na treści prezentacji chcę się skupiać – mam nadzieję, że TED-oraganizatorzy niedługo sami wrzucą prezentacje na Youtube – ważniejszy dla mnie był styl prezentowania. Taki właśnie tedowy – ciekawy, wciągający publiczność, płynny. To nie był sztywny wykład tylko próba podzielenia się czymś: nową ideą, wiedzą z szerszą publicznością. Dla zainteresowanych samym tematem prezentacji odsyłam do Prezi, strony która umożliwia tworzenie prezentacji i działa na podobnej zasadzie jak system pokazany przez Pana Mariusza.

Podsumowując. Wydarzenie z pewnością można zaliczyć do udanych. Nie trzeba wytykać żadnych błędów, bo organizatorzy dość krytycznie podchodzą do tego co robią i z pewnością sami wyłapią wszystkie niedociągnięcia i za rok będzie pewnie jeszcze lepiej.  Gratuluję debiutu!

TED = Technology, Entertainment, Design to wydarzenie wyjątkowe w swojej klasie. O jego unikalności i zapotrzebowaniu na takie przedsięwzięcia świadczy liczba osób przychodzących na nie oraz oglądających je w Internecie. Niby nic – po prostu ludzie opowiadają o swoich pomysłach związanych z trzema obszarami: technologią, wzornictwem przemysłowym (designem) i rozrywką. Mają na to zwykle kilkanaście minut i wykorzystują ten czas doskonale: inspirując, bawiąc i ucząc innych.

Charakterystyczna dla TEDa jest forma wystąpień: nie są to nudne wykłady, długie przemówienia, zawiłe analizy techniczne, lecz żywe, krótkie, zwięzłe i zabawne prezentacje, oparte przede wszystkim o przykłady, filmy i zdjęcia. Jak się nietrudno domyślić, wiele zależy nie tylko od samej treści prezentacji, lecz także od mówcy i jego pomysłu. To jest właśnie siłą TEDa – mówienie o rzeczach skomplikowanych, zawiłych w sposób rozrywkowy (angielskie entertainment wydaje się być tutaj lepszym określeniem), lekki i bardzo kreatywny. Tego aż chce się słuchać! Warto nadmienić, iż mówcami na TED byli m.in. James Cameroon (znany reżyser, twórca rewolucjonizującego kino pod względem technologicznym filmu Avatar), Daniel Kahneman (znany amerykański psycholog zajmujący się nieświadomym działaniem umysłu), czy Alan Siegel (znany doradca biznesowy). Oto żywy przykład jeszcze żywszego wystąpienia na TEDzie; w roli głównej: Tim Brown.

Jak samo logo wskazuje, TEDx to „niezależnie organizowane wydarzenie TED”, a więc „nie do końca to, czym jest TED bez x-a”. I rzeczywiście – dotychczasowe doświadczenia wskazują, że tak jest. Warszawski TEDx dotyczył głównie tematów miękkich, niewiele prezentacji dotyczyło technologii, a niektórzy mówcy zdawali się pływać po tematach, nie mówiąc niczego konkretnego (brutalnie to nazywając: było to niezłe „lanie wody”; oczywiście nie oceniam tutaj wszystkich prezentacji, lecz kilka z nich, które trąciły sztampowością i przynudzaniem).

Pozostaje mieć nadzieję, że w Poznaniu będzie tylko lepiej. Program tegorocznego TEDx Poznań sprawia, że pozostawanie przy tej nadziei wymaga niemałego wysiłku, bowiem tylko trzy tytuły prezentacji zdają się traktować o technologii; pozostałe mają wydźwięk raczej humanistyczny. Dla jasności dodam, że sam jestem raczej humanistą i bardzo szanuję tę dziedzinę nauki (traktuję ją nawet jak równorzędną z naukami przyrodniczymi), natomiast odnoszę wrażenie, że ideą TEDa jest mówienie o rzeczach technologicznych, związanych z designem i rozrywką, a nie o każdym społecznie doniosłym i ważnym temacie. Jest to forum wymiany myśli na temat tego, jak za pomocą innowacyjności zmieniać świat.

Tendencja, którą można zaobserwować na TEDx może wynikać z faktu, iż niewiele jest osób, które o rzeczach technicznych, technologicznych i „ściśle” skomplikowanych potrafią mówić w sposób „humanistyczny” – a więc po prostu: do ludzi, językiem prostym, zabawnym, z odrobiną „przedstawienia”. Przykładowo, największy sukces w branży informatycznej odnoszą informatycy z silnym zacięciem humanistycznym, ponieważ to oni potrafią wiedzę humanistyczną wdrożyć w ryzy informatyzacji, dostosować ją do realnych potrzeb społeczeństwa i skutecznie, ciekawie zaprezentować.

Nieco podobnie ma się sytuacja w szkolnictwie wyższym. Niewielu jest naukowców, którzy o swojej pracy i dokonaniach potrafią mówić. Mówić znaczy tutaj: prezentować, promować, wyjaśniać. Stąd też biorą się męczarnie wielu studentów, którzy – mimo że słuchają o rzeczach ważnych i wielkich – nie są w stanie ich pojąć i dotknąć, a tym bardziej być nimi zainspirowani.

Osobiście z wielką uwagą będę obserwować poznański TEDx. Mam nadzieję, że moja intuicja strzeli niczym kula w płot i będzie to wydarzenie na miarę miasta, które chce być określane jako nowoczesne i takie… no wiecie… KNOW-HOW:) Czekam na wielkie show, popis krasomówczych umiejętności, doskonałych wizualizacji i ciekawych tematów.

Dodam, że InnoGenerator już otrzymał zaproszenie na TEDx i na pewno zdamy Wam relację z tego wydarzenia. Zaproszonych na pokaz jest 100 osób w sposób indywidualny, natomiast jeszcze do wtorku 24 maja istnieje możliwość zdobycia czterech zaproszeń na to wydarzenie. Bilety te rozda Miasto POZnań, które ma swój profil na Facebooku. Wystarczy wysłać e-mail na adres: facebook@um.poznan.pl i napisać, dlaczego to właśnie Wam powinno przypaść takie zaproszenie.

Zapraszamy na TEDx już 28 maja 2010 w Poznaniu.

Linki: tedxpoznan.com, ted.com